در میان گل و بلبل و شقایق دیگر مرا به شعف نمیآورد نه آن آوا که بر شاخِ سحر میپیچد نه آن خنده که از لابهلایِ برگها میگذرد؛ من ماندهام و یک عکس سوخته مثلِ سندِ بیپاسخِ یک عشقِ دیر مثلِ زخمِ بیمرهمِ یک روزِ روشن.و عطر گلِ لاله همانقدر که میآید، همانقدر هم میسوزاند؛ مینشیند روی پلکهای خالیِ من و بعد، بیصدا تبدیل میشود به خاکستر به ذرهای دود که راهش را میداند به سمتِ قلب.دیگر گل نرگس نمیخواهم چطور بخواهم چیزی را که دیگر ندارمش؟ چطور چشم بدوزم به آن روشنایی وقتی دستهایم تهی است از لمسِ تو و خاطره، در دهانِ روزمرگی تلختر از آه میماند؟گلی که با اشکهایش پروراندم نه در باغ، که در خونِ خودم شکوفا شد؛ از شیشهی بغض گذشت، از نمِ شب گذشت و با هر بارانِ نیامده صورتِ من پیرتر شد.من در آغوش دارم تکه عکسی سوخته نه برای تماشا برای سوزاندنِ حقیقتِ تو در تار و پودِ روزگار. میخواهم بگم: هنوز هستی اما هر کلمه میترکد مثلِ کاغذِ سوخته میریزد توی دستم و میسوزاند. و ببین… گل یاسِ من در تابوتِ سیه خفته است.تابوتِ سیاه، نه از برایِ مرگِ یک گل از برایِ خاموشیِ چراغی که قرار بود راهِ من باشد. یاسِ من روی سینهی سایهها خوابیده و نفسش به اندازهی یک آه میماند و میرود.در این میان بلبلها میخوانند، اما آوازشان مثلِ عطرِ کمجانِ روزهای بیتو فقط دورِ بدن میچرخد و به عمقِ جان نمیرسد. شقایقها سرخاند و من زندهام ولی زنده بودنِ من از جنسِ شعله نیست؛ از جنسِ سوختگی است؛ از جنسِ چیزیست که میماند بیآنکه راهِ خروج داشته باشد. من از آنچه داشتم عبور کردم بیآنکه خودم را دریابم؛ تو را از دست دادم نه یکباره تکهتکه، مثلِ همان عکس سوخته که هر بار نگاه میکنی جایِ تو را پاکتر میبیند. و حالا میان گل و بلبل و شقایق من مثلِ یک سایه راه میروم که رویش هنوز بوی تو هست ولی دیگر رنگی ندارد. دل من نه باغ است، نه آسمان قبرِ عطرِ توست قبرِ امیدِ توست و سکوت، چراغِ ثابتِ شبهای من.اگر روزی کسی پرسید: «چه شد؟» بگو: چیزی نماند جز یک عطرِ بیصاحب، یک عکسِ بیرمق، یک یاسِ دفنشده در تابوتِ سیه و من… من ماندم با سوزِ بیداد با اندوهی که گل میشود اما دیگر هیچ شکوفهای راهِ برگشت ندارد.در میان گل و بلبل و شقایق دیگر مرا به شعف نمیآورد صدایِ خندهای که از دور میآید، مثلِ باد میچرخد و میگذرد و میمیرد.من ماندهام و یک عکسِ سوخته، که نامِ تو روی لبِ خاکسترش ایستاده و هر بار که نگاه میکنم میسوزد نه آنچنان که بسوزاند، آنچنان که یاد بسازد.عطرِ گلِ لاله در رگهایِ خاطره میدود اما من دیگر به گلها وعده نمیدهم. به نرگس هم گوشهی چشمی نیست، چطور بخواهم چیزی را که دیگر ندارمش؟ چطور دل به شکوفه بدهم وقتی دستهایم به جایِ بویِ بهار بویِ سوختگی میگیرد؟ من از آن روزها در آغوشِ ماتم خوابیدهام که گل را با اشکها پروراندم؛ هر چه کاشتم از آبِ چشم بود و از رنجِ بیپاسخ.گلی که با اشکهایش پروراندم حالْ به جایِ سرخیِ زندگی، زخمِ روشنِ یاد است. میچسبد به خاطر مثلِ سایهای که کنده نمیشود و هر لحظه به زبانِ سکوت میگوید: «بمان… اما نمان.»و تو؟ تو از من رد میشوی مثلِ تصویری که در آتش افتاده و هنوز در سینهی زمان راهش را پیدا میکند.تیکهعکسی سوخته کنارِ قلبم خوابیده است انگار که قلب حافظهاش را از آتش دزدیده باشد. انگار که هر بار که دلتنگ میشوم کاغذِ نیمسوخته دوباره زبانه میکشد.من دیگر نمیخواهم گلِ نرگس را، که بویِ امیدِ بیتو دارد. نمیخواهم آن همه چشمِ روشن که به روی زمین میتابد وقتی چشمِ من سالهاست در پسِ خاکستر تو زندانی است.بلبل اگر آواز بخواند لبخند نمیشود به مرهم نمیرسد. شاید تنها یک زخمه است روی همان سیمِ کهنه روی دلِ بیصدای من.و باز گلِ یاسِ من در تابوتِ سیه خفته است. نه تابوتِ آهن و چوب تابوتِ شب تابوتِ نفسهایِ آخر تابوتِ روزهایی که گذشتهاند برنگشتهاند.یاس را اگر میبویم بویِ مرگ میآید نه از خودِ یاس از چیزی که کم شد از چیزی که رفت از نوری که خاموش شد و دیگر برنمیگردد.من حرف نمیزنم، ولی دلم داد میزند: میان گل و بلبل و شقایق این همه رنگ چرا باید مرا یادِ بیرنگی کند؟ چرا هر شکوفه باید شبیهِ سوگواری باشد؟اگر روزی به من بگویی «باز هم زنده شو» میخندم نه از شادی، از درماندگیِ دردناکِ آن جمله. من زندهام، اما زندهای از جنسِ خاکستر. زندهای با عطرِ باقیمانده، با تکهای عکس که تا آخرِ عمر بینِ دستهای من میسوزد.در میان گل و بلبل و شقایق من هنوز ایستادهام، اما نه برای شکفتن برای سوختنِ آرام برای نگه داشتنِ نامت در زبانِ زخمها.و هر بار که گل میرسد
میفهمم ... زندگی هنوز هم میچرخد ولی دلِ من در همان لحظه مانده همان لحظهای که یاسِ من در تابوتِ سیه خفته بود در میانِ گل و بلبل و شقایق دیگر به من کاری ندارید. من دیگر از شعف نمینویسم. من فقط از سوختن مینویسم.من ماندم با یک عکسِ سوخته. همین. نه قابِ تازه دارم، نه امیدِ تازه. فقط یک تیکه خاکستر که هنوز اسمش را زیرِ لب نگه میدارم.عطرِ گل لاله میآید ولی دروغ است. عطر که میرسد یادِ تو میرسد و یادِ تو همهچیز را خراب میکند.دیگر گلِ نرگس نمیخواهم. چرا بخواهم چیزی را که ندارم؟ چطور بخواهم چیزی را که از دست رفته برگردد؟ من گلی را با اشک پروراندم، برای تو. برای روزی که آمدی و گفتی: «تمام شد.» تمام شد و من همانجا ماندگار شدم در مرزِ میانِ گریه و خفهگی.گلی که با اشکهایم بزرگ شد به جایِ شکوفه زخم داد. به جایِ بویِ خوب تلخی داد. به جایِ آرامش گفت: «هیچچیز برنمیگردد.»در آغوش دارم تیکهی عکسِ سوخته را. میچسبد به دلم، میسوزد به دلم. نه مثلِ آتشِ تند… مثلِ آتشِ کند. مثلِ چیزی که فقط میخورد و تمام نمیشود.گلِ یاسِ من در تابوتِ سیه خفته است. یاس را بگو میفهمی؟ این یکی را دیگر نمیبویم. چون بو کردنش یعنی اعتراف به مرگ.به من نگو «زمان میگذرد». زمان فقط عوض میکند صورتِ درد را. اصلِ درد همان است. همانکه وقتی اسمِ تو را میشنوم دهانم خشک میشود و چشمم بیاجازه میریزد.بلبل اگر آواز بخواند خنده نمیشود. بلبل فقط روی همان زخم مینشیند و میگوید: «ببین… هنوز زندهای، اما زندهبودن یعنی تحمل.»من ترانه نمیخوانم برای خوب شدن. من ترانه میخوانم برای اینکه حرف بزنم بیرحم و بیتعارف:در میانِ گل و بلبل و شقایق من فقط یک بازماندهام. یک تکه خاکستر با عطرِ باقیمانده که به جایِ امید عزا میسازد. و تو در هیچ کجا برنگشتی. تو فقط در عکسِ سوخته ماندی… و من در تابوتِ سیهی دلم.
در میان گل و بلبل و شقایق
دیگر مرا به شعف نمی آورد
من ماندم و یک عکس سوخته
و عطر گل لاله
دیگر گل نرگس نمی خواهم
چطور بخواهم چیزی را که دیگر ندارمش
گلی که با اشک هایش پروراندم
من در آغوش دارم تیکه عکسی سوخته
و گل یاس من
در تابوت سیه
خفته است