Once Upon a Time in Hollywood | Quentin Tarantino | 2019
الواح بازنوشتنی را در تلگرام بخوانید.
⚠️ خطر لو رفتن داستان فیلم
فیلم داستان بازیگری به نام ریک دالتون (لئوناردو دیکاپریو) را روایت میکند که به زعم خویش دوران فروغ خود را گذرانده و در تکاپوی بهبود وضعیت حرفهای خویش است. همراه همیشگی او، بدلکار نقشهایش، کلیف بوث (برد پیت) است. در همسایگی ریک، پولانسکی و همسرش شارون تیت (مارگو رابی) زندگی میکنند. داستان فیلم مربوط است به سال 1969، همان سالی که شارون تیت به قتل میرسد.
در خط روایی داستان و پرداخت بصری فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» پیوسته شاهد «دگردیسی» هستیم:
در فیلم این موتیف دگردیسی عجین شده با اعتقاد دیرین تارانتینو به باور «در لحظه خاص و مکان خاص» (مثلا جور شدن کلیف با دختر هیپی را به یاد بیاوریم که برای بار سوم ممکن شد). شخصیتها در فیلمهای تارانتینو میتوانند سرگذشت دیگری داشته باشند «اگر»...
اگری که خارج از خواست و ارادهی فرد است: در سکانس مفصلی که به شارون تیت اختصاص دارد و او به سینما و کتابفروشی میرود مدام به پشت صحنه فیلمی که ریک دالتون دارد بازی میکند برمیگردیم. او با حسرت تعریف میکند که نزدیک بوده جای نقش مککویین در فیلم «فرار بزرگ» را بگیرد. یا دقت کنیم به قرینهای که فیلمساز در فرودگاه میسازد هنگامی که پولانسکی و تیت و بعدتر ریک و فرانچسکا از آن خارج میشوند و پیشگویی میکند از جایگزینی سرنوشت.
همه این دگرگونیها و بازی حوادث یک نتیجهی مهم دارد و آن «شکست انتظار» است. ما در کل فیلم و حتا در پایان فیلم که ریک دالتون سیگاری را تبلیغ میکند داریم همواره شکست پندارهایمان را تجربه میکنیم. یعنی نه در فیلم انتظارمان به تمام و کمال براورده میشود و نه به آن چه میبینیم میشود اتکا کرد. تارانتینو قبلتر در حرامزادههای لعنتی هم هیتلر را کشته بود. او نیک دریافت که برای همراهی مخاطب، برای شکست واقعیت به خصوص واقعیتی تاریخی تنها نشستن آنها روی صندلی سینما و باور به دیدن فیلم کفایت نمیکند.
تارنتینو 120 دقیقه ابتدایی فیلم را پی میریزد تا به بخش پایانی فیلم برسیم. خود او در جشنوارهی کن از کسانی که فیلم را دیده بودهاند خواست که داستان فیلم را لو ندهند. او تمام فیلم را روی این تعلیق کشآمده قمار کرد.
بخش پایانی که با پرحجم شدن صدای راوی ریتم سریعتری میگیرد. با نوشتههای کناری فیلم رنگ و روی گزارشی واقعی میگیرد. ماشین هیپیها در مسیر خانهی پولانسکی و تیت، جلوی در خانهی ریک کلیتون خراب میشود و به صدا میافتد. ریک اعتراض میکند. آنها به عقب بازمیگردند. آنها نه ریک که نقش او جیک کیهیل را میشناسند و برمیگردند که او را بکشند. آنها وارد خانهی ریک دالتون میشوند. کلیف بوث و سگش دمار دو نفرشان را درمیآورند. نفر آخر را هم ریک دالتون میسوزاند با آتش که شاید بتوان آن را نشانی از انتقام در فیلمهای تارانتینو دانست (دستکم، در بیل را بکش و جانگوی آزادشده خوب به یاد دارم).
در پایان، نکته دیگر را دوست دارم ذکر کنم و آن کرنش فیلم از نظر من به شارون تیت است. در دنیای سختگیرانهی فیلم او شاد و خندان و آزاد و دنیا به کام است. و جالب آن که در دو نما از سکانسهای حضورش که یکی پایان فیلم هم هست از نمایی در آسمان او را نظاره میکنیم.
Once Upon a Time in Hollywood ***1/2
