نگاهی به فیلم ترانزیت ساخته‌ی کریستین پتزولد

الواح بازنوشتنی را در تلگرام دنبال کنید.

Transit | Christian Petzold | 2018

از پتزولد پیشتر «ققنوس» را هم دیده بودم. او را باید یک احضارکننده ماهر دانست. او در ققنوس زنی را که گمان کرده بودند در اردوگاه کار اجباری مرده است زنده کرد و فرستاد به برلین پس از جنگ. در این فیلم نیز اشغال فرانسه توسط نازی‌ها را در زمان حال می‌بینیم. گئورگ که از نازی‌ها فرار می‌کند خود را جای نویسنده‌ای جا می‌زند و به مارسی می‌رسد تا از آنجا امکان رهایی برایش میسر شود. در مارسی به عشق ماری گرفتار می‌شود. ماری همسر همان نویسنده است که گئورگ جایش را گرفته. ماری انتظار نویسنده را می‌کشد. همه‌ی آدم‌ها (پناهجو)هایی که به مارسی رسیده‌اند خواهان رفتن به سرزمینی مناسب‌تر برای زندگی‌اند اما تنها معدود افرادی امکان آن را دارند. فیلم به بعضی از این آدم‌ها هم نزدیک می‌شود.

همان‌طور که به عمد سعی کردم در این خلاصه‌ داستان تاکید کنم؛ فیلم پر است از این جابجایی‌ها، از عوض شدن جای آدم‌ها با یکدیگر، درهم تنیدگی زمانی و مکانی و همه‌ی اینها بدون هیچ درشت‌نمایی آزاردهنده‌ای در پس‌زمینه‌ی عاشقانه‌ی داستان جای می‌گیرند. پتزولد آنقدر با مهارت این همانی‌ها را به مخاطب منتقل می‌کند که نشان دهد برخلاف باور عموم تغییری در آدم‌ها، رسم زمانه‌ و گرفتاری‌های بشر ایجاد نشده است.

Transit ****