دو سال گذشته از تصمیم بزرگ ما.زمانهای بوده که خوشحال بودیم سر خوش بودیم تو کوچه های شهر آواز میخوندیم . و زمانهای بوده که داشتیم دوتایی با افسردگی تو میجنگیدیم .باهاش کنار اومدیم تو قوی شدی خواستی که بلند بشی و حرکت کنی .من هر روز بهت افتاخار میکردم و امیدواری اینو میدادم که میتونی و قوی هستی .
ما 1 سال سه ماه با وجود این کوفتی لعنتی از هم جسماٌ دور شدیم .ولی دلامون بهم نزدیک شده.بیشتر با هم حرف زدیم بیشتر بحث کردیم ،گریه کردیم و خیلی بیشتر از ته دل خندیدم .
ولی جایی خالی همدیگرو با کار کلاس و ورزش پر کردیم ولی با این حال یک شب بدون شب بخیر گفتن نخوابیدیم.آخه تو برات خیلی مهمه که موقع خواب ارزو کنی برای من که بهترین خواب دنیارو ببینم .با اینکه خودت نا امید از این دنیا بودی شبای بوده که بهم میگفتی اشکال نداره فردا روز بهتریه برای ما.
بدون که بهترین تصمیم زندگی من بودی .مرسی که هر روز بهم یاداوری میکنی که باهوشم و میتونم .مرسی تو اوج یاس و ناامیدی باز هم به فکر حال دل منی .
