
آغاز بیشتر قصه هایی که برایمان بازگو میشد با این جمله بود..اوایل که بچه بودم خیلی پیگیر میشدم که معنی این جملۀ تکراری رابدانم.مادربزرگم میگفت یعنی خدا بود ودیگر هیچ..میگفتم پس اونهمه آدم،ماه پیشونی،پسر پادشاه،چهل گیس،دیوها وجادوگر و و و..میگفت اونها که درحد خدا نبودن.
خواهرم میگفت یعنی یکی بودکه عاشق بود و یکی دیگه نه،دوستش نداشت..
پدرم میگفت:یکی بود اما تنها بود،کمک حال نداشت
بعدها ازمعلمم پرسیدم.گفت:بالاخره قصه باید بایه جمله شروع بشه چه بهترکه با یه جملۀ خبری شروع بشه??.
اما من هنوزم نمیدونم کی بود وکی نبود..وچرا اون یکی نبود?