ازخودش خجالت میکشید،باآنهمه یال وکوپال مثل یک گربهُ فلج بود..حس میکرد حتی غرش صدایش که روزی لرزه براندام کوهستان مینداخت،دیگر آن طنین سابق راندارد.حساب سال وماه رانداشت .
چه مدت بودکه اینچنین اسیر شده بود ،نمیدانست،یاشاید نمیخواست بداند..غرورش لگدمال شده بود،دلش نمیخواست باکسی نه حرفی بزند ونه حتی نگاهی ردوبدل کند..گاهی که عرصه براو تنگ میشد چرخی درون قفس میزد با غیظ نگاهی به بیرون مینداخت،کاش میتوانست دورخیزی کند...نه..نمی توانست..نشست،بادرماندگی تمام سرش را روی دستهایش گذاشت وچشمهایش رابست،گربهُ ناتوان وبیچاره..
