شب مرموز

نمیدونم تابحال شماهم توی یک موقعیتی گیرافتادین که مثل یک خواب وحشتناک یا کابوس بوده و آرزو کردین زمان برگرده عقب یا ازخواب بیدارشین ؟چنین مواقعی انگار زمان متوقف میشه..قوای حسی ازکار میفته..شایدتحت تاثیر شرایط محیط وترس باشه ..شاید هم عوامل دیگه که من سردرنمیارم ..ماجرا ازین قرار بود که :اواسط پاییز امسال،من وخواهرزاده م که حدود 23سالشه ،ساعت 8شب از مکانی عمومی تفریحی به قصدخونه بیرون اومدیم.مسیربیرون اومدن از اونجا بدون تابلوی خروجی,گیج کننده وپیچ درپیچ بود ولی ازروی نشانه ها و پوسترهای تبلیغاتی ازمحوطه خارج شدیم..خواستیم اسنپ بگیریم اما فکرکردیم اگر یکی دو کوچه را طی کنیم وبه خیابان اصلی برسیم موقعیتمان راحتتر پیدا میشود.سریک دوراهی که یکطرفش بن بست بود وطرف دیگر به یه محوطۀ پردرخت میرسید که قسمتی ازآن نرده داشت به پیرمردی که یک فرغون دستش بود رسیدیم.ازش پرسیدیم این محوطه به خیابان میرسد؟پیرمرد گفت بله..پرسیدیم کدام سمتش؟رفت کنارنرده ها وگفت اگرازروی این نرده ها به آنطرف بروید به خیابان میرسید.اول من بعدهم مهشید ازروی نرده ها ردشدیم وبلافاصله متوجه شیب زیاد وپراز سنگ وخاکی شدیم که پایین رفتن ازآن خیلی دشواربود اما به امیداینکه همین شیب را طی کرده به خیابان اصلی میرسیم به هر مشقتی بود تاانتها رفتیم وناگهان به لبۀ یک پرتگاه 6-7متری رسیدیم تاریک بود .به سختی میشد دید که روی بام خانۀ دوطبقه یا دیواری بلند ایستاده ایم.شانس آوردیم به پایین پرت نشدیم.سمت راست دیواربلند، وسمت چپمان محوطۀ تاریک ولی پربودازدرختان کاج و انواع دیگرکه زیادهم بزرگ نبودند.از وسط درختان گذشتیم وبخیال اینکه الان به یک فضای بازمیرسیم به ترسمان غلبه کردیم..هواخیلی سرد ونسبتا مه آلود بود..از ساختمانهای مسکونی دورشده بودیم..یک مبل کهنه درقسمت بالاتر فضای مرموز گذاشته بود که درآن شب و بین درختان عجیب بود.ولی ما همچنان سرخوش با مبل ودرختها عکس میگرفتیم و شوخی میکردیم..مسیر پیش رو گل آلود و ناجوربود..نمیدانستیم از کدام طرف برویم که به قسمت مسکونی یا کوچه ای برسیم.درهمین حین صدای پارس سگی فضارا ترسناکترکرد..صدالحظه به لحظه نزدیکترمیشد واحتمال میدادیم که عنقریب مورد حمله سگ واقع شویم..مهشید گفت: خاله ساکت.هیچی نگو.یک لحظه ساکت شدم ولی حس کردم مهشید کنارم نیست..آهسته گفتم مهشید کدوم طرفم هستی؟جواب نداد..صدای سگ خیلی نزدیک وبه فاصله چند قدمی ام شده بود.همینطورکه خم شدم سنگ بردارم باصدای آرام وملتسمانه گفتم:مهشید!!..بازهم جوابی نیامد..سگ از جلویم آرام .بیصدا رد شد من درجهت مخالف سگ دویدم و باصدای بلند داد زدم:مهشییییید!! بازهم جوابی نشنیدم..چندبار پشت سرهم صدا زدم بافریاد بلند..آخرین بار وحشتزده وباآخرین فریاد گفتم:مهشییید تورو خدا جواب بده..اما بازم جوابی نیومد..یک لحظه دلم هزار راه رفت...گوشی رو روشن کردم زنگ بزنم 110اما اون لحظه شماره یادم رفته بودداشتم به مغزم فشارمیوردم که یکهو مهشید زنگ زد..انگار یکسال گذشته بود.جواب دادم.باصدای لرزان گفتم مهشید کجایی ؟؟گفت از همون راهی که اومدیم برگشتم..تندتر رفتم..شبح مهشید رولابلای درختها دیدم..خیالم کمی آسوده شد..رسیدم بهش ..متعجب پرسید:خالههه؟؟!!!..چرا هرچی صدات میزدم جواب نمیدادی؟ازترس داشتم میمردم.؟

‌گفتم عجیبه.,منم خیلی صدات زدم.اینجاکه سکوت محضه..چرا ماصدای همدیگرونشنیدیم؟ودیدیم کنارهمان کوچه که وارد این محوطه مرموز شدیم ایستاده ایم..گفتم مهشید سگه ازجلوم رد شد هیچی نگفت..مهشیدگفت خاله،سگه راه رو نشونمون داد..گفتم پیرمرده گمراهمون کرد..پیرمرد عجیب..چرا بیراهه رو اونقد راحت نشونمون داد؟؟اما سگ..؟!چه کابوسی بود این شب کذایی.