ماجرامربوط به زمانیست که شهر تولدم هنوز روستا بود.باامکانات کم و مردمی که اغلب یا کشاورز وباغداربودند یا دامدار.
مادرم قبل از من دودخترودوپسر بدنیا آورده بودمرا که بارداربود،هنوز سوگوارپسردومش سیاوش بود .آنطورکه خواهربزرگترم میگفت سیاوش برخلاف نامش،بچه ی سرخ وسفید باموهای طلایی بودکه باشیرین زبانی هایش خودش را در دل همه فامیل جاکرده بود.چندروزی بودکه سیاوش سه ساله ،سرماخورده بود و دکترروستا برایش قرص وشربت نسخه کرده بودمادرم تحمل دیدن مریضی سیاوش دلبندش رانداشت.سرِوقت داروهاش رو بهش میداد.ومیگفت روزچهارم حالش خوب خوب بود اما هنوز قرصهاش مونده بودودکترگفت داروهارو کامل بخوره.بعدازظهروقت خوردن ِقرص ِ سیاوش بود.مادرگفت هرچه صداش زدم جواب نداد ازحیاط بیرون رفت وبلندتر صداش کرد.جواب داد الان میام.دارم گل میچینم.فصل بهاربود وزمین روبروی حیاط پراز شقایق های قرمز وبنفش.مادرگفت بزور آوردمش توحیاط ولی دوید رفت پشت عموی بابا قایم شد.سیاوش میگفت خوب شدم دیگه قرص نمیخورم.مادر بغلش کرد بردش تو اتاق.سیاوش باگریه میگفت نمیخورم.مادر قرص رو توی دهان سیاوش جاداد و کمی اب پشت قرص ریخت..سیاوش گریه ش بند اومد.صورت سفید وگلگونش سیاه وکبود شد.مادر دستپاچه بچه را وارونه کرد وبا دست چندبار به پشتش زد اما سیاوش نه سرفه کرد ونه گریه.عمرش به اندازه همان شقایق های قرمزوبنفش تو دستش بود....مادرم مثل آدمهای روانی که نه..واقعا روانی شده بود..خودش را به زمین میزد سرش را به دیوار میکوبید ،ضجه میزد وبه خدا التماس میکرد دوباره سیاوش را به او برگردانداما خدا نشنید یا خودش را به نشنیدن زد.
توی تمام زندگیم مادر دوبار این سرگذشت رو برام تعریف کرد وهردوباردرحالیکه اشک از چشماش جاری بود از اول تا آخر سرش پایین وبا گلهای بیرنگ دامن لباسش بازی میکرد.انگارکه دسته گل کوچک قرمز بنفش را نوازش میکرد.
