
ازبیرون،صدای قطره های بارون که آروم آروم روی شاخه های تکدرخت خونه میریزن میاد پامیشم کورمال کورمال ،شمعی روشن میکنم،بسمت پنجره میرم ،صورتمو نزدیک شیشه میبرم ،اما فقط عکس محو وبارون خورده خودمو میبینم،صورتم خیس خیسه ،چندتابرگ همراه اشکام توی انعکاس پنجره پایین میفتن،شک ندارم درختِ توی حیاط زیرچشمی منو نگاه میکنه،شایدم ازروی حس همدردی دلش بخواد چندقدم بطرفم بیاد،شاخه هاشو ناچارا تکون میده تو هوا،اما دریغ ازیک قدم..صورت خیسمو به شیشه میچسبونم،نگاهم با نگاه درخت تلاقی میکنه .نمیدونم از شدت سنگینی قطرات بارونه یا ازشرمندگی ناتوانیش دربرداشتن قدمی بسمت منه که حس میکنم سرشو پایین گرفته،ایندفه من دلم برای اون میسوزه،پنجره رو باز میکنم،باد موهامو به چپ وراست توهواپخش میکنه،سرمو بیشتربیرون میبرم،قطره های بارون خنک وخیس قاطی اشکام میشن.باصدای گرفته وبغض آلودمیگم:ناراحتِ من نباش ،حالم خوبه،فقط یه کم دلم شکسته،اونم مهم نیس،خوب میشه،توخودتوناراحت نکن.
باد تندتر می وزه،شاخه های درخت،درمانده وزار،بهرطرف تقلا میکنن..گریه م بیشترمیشه،باهق هق میگم باورکن چیزیم نیست،ازپنجره خودمو بیرون میکِشم ومیپرم روی موزاییکای غرق بارون..سمت درخت میرم،باصدای بلند زارمیزنم وتنه ی نحیفشو بغل میکنم ومیگم :باورکن من خوبم توگریه نکن ،وشاخه های درخت که موهامو نوازش میکنه خیسی قطره ها لابلای موهام جاری میشه و من هق هق کنان:گریه نکن،من خوبم وبارون تندتروتندتر میباره..