
✍?
Photo credit: @lidi_fu
_____________________
روزها تکرار یک روند عادی هستند.
روندی که از شدت عادی بودن، عجیب می نماید.
خسته هستیم و سردرگم. در ناباوری کامل، به تماشای تباهی نشسته ایم.
دلمان میخواهد از جا بلند شویم، اما افسوس که این دست ها و پاها زنجیر در این تکرار هستند.
اسیر جریان شده ایم و گویا چشم هایمان پوشیده اند بر چیزهای تازه.
چیزهای تازه را نمی بینیم؛ چون از تازگی می هراسیم، از اعتماد کردن فراری هستیم.
و بعد خودمان را گول می زنیم که تکرار را دوست داریم.
کاش همه چیز جور دیگری پیش می رفت.
کاش کسی، جایی، کاری میکرد.
از این تکرار فرار نمی کنیم؛ چون تکرار را به حادثه ترجیح می دهیم و حق هم داریم. جز حادثه، چیز دیگری انتظار زندگی را نمی کشد.
اما از طرفی هم دوست داریم، شکوفا شویم و تازگی را دریابیم.
اینست که سردرگمی ما را فرا گرفته است.
و کاش همه چیز بهتر بود؛ تا از تازگی نهراسیم.