در انتهای جاده جنگلی و پرپیچ و خم، دشتی کوچک و هموار وجود داشت که همیشه پوشیده از گلهای کوچک وحشی بود.
دورتادور دشت را درختان بلند کاج فرا گرفته بودند و گاه، روباه هایی نارنجی و زیبا از میان درختان، سرک می کشیدند. پرندگان رنگارنگ و کلاغ های سیاه، روی شاخه ها آواز می خواندند و خلاصه همه چیز، به رویایی دلنشین می ماند.
درون این دشت بهشتی، مردی جوان با جلیقه پشمین و کفش های واکس زده، همانند اشراف زاده ای که برای شکار به باغش رفته است، قدم می زد.
دست هایش را در پشت گره کرده بود و سخت غرق در فکر کردن بود؛ به راست و چپ نگاه می کرد، دستانش را دراز می کرد و روبه رو تکان می داد و بعد دوباره فکر میکرد.
سرانجام، جایی روی علف ها نشست و پاهایش را دراز کرد. کمی کش و قوس به بدنش داد و از داخل کیفی بزرگ و چرمی، وسایل نقاشی اش را درآورد.
دفتری بزرگ روی پا گذاشت و مدادهای خوش رنگش را روی آن حرکت داد. رنگ مدادها، آنقدر زیبا و دلپذیر بود که گویا طراوت همان درخت ها و پرندگان، در وجودشان جوهر باخته بود.
موهایش بلند و لَخت بودند و ریش هایی پیچ در پیچ و قهوه ای رنگ داشت. چهره اش، مثل اساطیری بود که در شاهنامه فردوسی خوانده می شوند.
یک ساعتی گذشت و او همچنان سرگرم کشیدن بود. بدون هیچ مزاحم کنجکاوی، در دل طبیعت، به کارش می پرداخت.
می دانی، نقاش ها تنهایی را ترجیح می دهند، موقعی که ذهنشان نگارگری را شروع می کند، آنها ناگزیر هستند در کنجی خلوت به فرمان هایش گوش کنند و آنچه ذهن دوست دارد روی کاغذ بیاورد را برایش بکشند.
صدای کلاغ ها، صدایی گوش نواز و درعین حال پرهیجان است. مرد، آنقدر می کشد تا شب می شود.
بساطش را در کیف جای می دهد و از جاده جنگلی باز می گردد.
در زیر نور مهتاب، دشت آنقدر زیباست که تو را مجبور میکند تماشا کنی. کرم های شب تاب، در دل برگهای سوزنی می درخشند و آنچه پدید می آورند، حقیقتاً شگفت انگیز است.
هیچ کدام نمی دانیم، این دشت بهشتی، چه مناظری دارد، چه زیبایی ها را در خود جای داده است و چه قلم هایی که خداوند، بر روی این بوم سبز رنگ، نزده است.
نقاش رفته است، ولی منظره پای برجاست.
آدم ها از زندگی ما می روند، اما آنچه می ماند، چیزهایی است که به آنها آموخته ایم، به آنها نشان داده ایم، و احساساتی که در دلشان به وجود آورده ایم.
آری، نقاش رفت، اما در همین روز، لبریز از عواطف و خوبی هایی شد که دشت در وجودش نهاد.
در زندگی آدمها، زیبا ظاهر شویم؛ زیبا بودن، زیباست.