ویرگول
ورودثبت نام
N.D
N.Dاگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
N.D
N.D
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

مردی در حسرت ما (داستان کوتاه)

دیروز، اولین باری بود که پدرم را دیدم.

مردی معمولی و جدی بود، مثل همه مردهای شصت ساله.

موهایش کوتاه و گندمی بود و روی دست راستش، آثار خالکوبی قدیمی.

چشم های غم زده ای داشت که با نهایت احساسات به من نگاه می کرد.

ولی من، آرام و بیخیال بودم. با خودم عهد کرده بودم که زیاد به چشم هایش نگاه نکنم و اجازه ندهم من را در آغوش بگیرد.

وقتی کم سن و سال بودم، گاهی می دیدم که خواهر و برادرهایم با اندوه و حسرت به صندلی او نگاه می کنند و دلتنگش می شوند؛ آنها تا همین الان هم حسرت دیدن دوباره او را در دل دارند، با آنکه بزرگ شده اند و هریک زندگی مستقلی را ساخته اند.

اما من، همان روزها که رنج خواهر زیبایم را می دیدم و شاهد خشم و گریه ی برادرهایم بودم، در دلم، از آن مرد ناشناس که این طور به زندگی پنج نفر گند زده بود، متنفر و بیزار شدم.

هیچ وقت در کودکی او را در کنارم نداشتم، دریغ از یک تماس تلفنی!

بعد از فرار او، زندگی ما مثل کلیشه ها پیش نرفت.

نه ورشکست شدیم و نه پدرخوانده ای وارد داستان نشد! نه!

زندگی ما هیچ وقت به حضور او متکی نبود؛ مادرم معلم بود و از پس هزینه های زندگی بر می آمد. برادرها و خواهرم به دانشگاه رفتند و کار پیدا کردند.

اما میدانی، وقتی یکبار به خانواده ات عشق بورزی، وقتی یکبار با آنها بخندی و گریه کنی، نمی توانی ناگهان از آنجا بروی و طوری تصمیم بگیری که انگار هیچ وقت، هیچ تعهدی نداشته ای، کاری که او کرد.

حالا، من چشم در چشم مردی بودم که این همه من را خشمگین و بیزار ساخته بود.

اشک می ریخت. جلو رفتم.

- تو باید توضیح بدی!

- می دم...

- چرا این کار رو کردی؟

- من... من خیلی احمق بودم.

- دلیل خوبی نیست!

- ببین! من جوون و خام بودم. فقط دنبال تفریح و هیجان می رفتم؛ راستش از اول هم، ازدواجم درست نبود. من آدمی نبودم که توی خونه بمونم و روزنامه بخونم... میدونی، من باید خلاف می کردم، تو اتوبان مثل برق، می روندم، دعوا می کردم...

- بچه دار شدن، اشتباه بزرگتری بود!

انگار که اصلا به من توجهی ندارد، ادامه داد:

- از همون دو سه سال اول، من و مادرت متوجه اشتباه شدیم، اون خیلی نازنین و فداکار بود، اما هرگز نمی تونست کنار من آرامش و امنیت داشته باشه. تصمیم گرفتیم جدا بشیم، اما غیرممکن بود.

- چرا؟

- چون، اون موقع ما سه تا بچه داشتیم، هیچ وقت نمی تونستیم فکر کنیم که ازشون دور باشیم.

- اما اونا فقط عذاب کشیدن.

- اونا قربانی یه انتخاب غلط شدن.

- انتخاب تو!

- و مادرت؛ توی همون روزهای سخت، تو به دنیا اومدی. خیلی زمان بدی بود؛ من از همیشه کله شق تر بودم و یه روز اون اتفاق افتاد. با کسی دعوام شد و مرد. ترسیدم، فرار کردم.

داشتم گریه می کردم؛ به خاطر همه اتفاقاتی که تصمیمات آنها وارد دنیای من کرد.

کیفم را برداشتم و دور شدم. حتی خداحافظی نکردم.

اشک ها را پاک کردم.

آن شب، تولد برادرم بود. کلید را که در قفل چرخاندم، چهره های خندان و آشنای آنها را دیدم.

همه، زیبا بودند؛ به هم متصل بودند. پیوندی میانشان بود که با هیچ تیغی بریده نمی شد.

دست هایشان را برایم باز کردند. آهسته آهسته به سمتشان رفتم و بوی عطر خوش همه ی آنها را تا انتهای وجودم حس کردم.

من تصمیمم را گرفته بودم؛ من دلم می خواست تا روزی که مسیر عمرم به پایان نرسیده، در کنارشان باشم، تا فراموش نکنم که قوی هستم.

تا به یاد داشته باشم که در من نیرویی فراتر از نفرت و حسرت و غم، و عظیم تر از خشم، جاریست.

در من دوست داشتن جاری بود؛ عشق به مادرم، خواهر و دو برادرم؛ و شاید عشقی کوچک به مردی که حالا، در حسرت دوباره دیدن ما، در پس میله های زندان می گرید...

چه کسی میداند؟

داستانداستان کوتاهخانوادهطلاقعشق
۳
۰
N.D
N.D
اگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید