اولین بار برای آدم ها، عبارتیست پر از حس تازگی.
من هم در زندگیم اولین بارهای زیادی داشتم: اولین بار که عاشق شدم، اولین بار که با همسرم قرار گذاشتم و اولین بار که به کشور دیگری سفر کردم.
اما، اولین بار که فرزندم را دیدم، به اندازه ای هیجان و خوشحالی وجودم را گرفت که باور آن برای این ذهن خسته و بدبین، دشوار بود.
چهره ی فرزند من، هیچ ویژگی خاصی نداشت. چشمها و لبها و بینی اش کوچک بودند و شاید کوچک بودن تنها ویژگی بود که در او پیدا کردم.
دهانش می جنبید و بینی اش، هوا را بو می کرد. انگار این صورت، سیاره ای بود که من قمرش بودم.
جلوه ای از سادگی و خامی در نگاه های خالی از اندیشه این موجود دیده می شد، آرام بود و در عین حال، پر از شادی.
لبخند زدم و بی اختیار سعی کردم خودم را تصور کنم که موجودی به این شکنندگی را در آغوشم گرفته ام.
حس بسیار غریبی بود، لحظه اول فقط خوشحال بودم، حس شیرینی که فقط همان لحظه در کل عمرم تجربه کردم؛ اما گذشت یک ثانیه کافی بود تا شمشیر نگرانی، پرده حریر و خوش رنگ شادی ام را وحشیانه بدرد.
نگران بودم، برای هرآنچه که بعدها رخ خواهد داد و نگران بودم که روزی همین نوزاد، به سراغم خواهد آمد و از من بابت به وجود آوردنش شکوه خواهد کرد.
دستهایش را بوسیدم. نرم و زیبا بودند. دست هایش بعدها به دست هایی تبدیل خواهند شد که می سازند، می آفرینند، یا اشتباه می کنند.
از وابستگی که در همین ثانیه ها ایجاد شده بود، می ترسیدم؛ از این همه نیازی که به دیدن و بوییدن و حس کردنش داشتم و از ترسی که با دور شدنش، وجودم را دربر می گیرد، بیمناک شدم.
اولین بار که او را واقعا حس کردم، اما، روزی از زمستانی سخت بود که من را مامان صدا زد.
با چشم های قهوه ای رنگش که درشت و زیبا بودند و لبانی کوچک و بی حالت، کلمه مامان را ادا کرد؛ آن روز احساس کردم فرزندم دوباره متولد شد و من دوباره به اندازه همه دنیا، عاشقش شدم.
حالا دیگر پوشکی نیست، و اصلا دلش شیر نمی خواهد.
آن چنان بزرگ شده که گاهی می ترسم نکند روزی آنقدر بزرگ شود که دیگر مثل روزهای اولش نخندد؟
اما قلبم گواه می دهد که فرزند من، تا ابد، همان کودک تازه چشم گشوده ای است که بوی خدا می داد.