پیرزن، در کنج خلوتی، زیر پنجره تمام قد قاب دار، نشسته بود و بیرون را نگاه می کرد. گویا، مردم بی خبر از کسی که پشت آن پرده های گل گلی نشسته بود، به عادی ترین کارهایشان می رسیدند، سرکار می رفتند، به مدرسه می رفتند، خرید می کردند، و نفس می کشیدند.
صدای در آمد، ناله ی بی جانی که ساعت ها شنیده نشده بود. چروک های لب پیرزن، یواش یواش از هم باز شدند و در پس آن همه خط و خطوط، لبخندی کمرنگ و از روی ادب، نمایان شد.
_ سلام!
_سلام خوش آمدید، چه کمکی میتوانم بکنم؟
زن جوان، با آن موهای خرمایی نازک و کوتاه، به پیرزن نزدیک شد، چهره گرمی داشت، از آن چهره هایی که حتی اگر یک ثانیه ببینی، بعدها در کوچه و پس کوچه ذهنت، خودی نشان می دهد.
پیرزن به آرامی از روی صندلی برخاست. زن جوان لبخند کجی زد و پاسخ داد: راستش، میخواستم، سفارش بدهم.
پیرزن، لبخند نصفه و نیمه خود را قورت داد و با لحنی از سر غم، گفت: پیراهن، شلوار، یا پالتو؟
زن جوان که انگار چشمهایش خبر از نویدی می دادند، گفت: نه! من برای سفارش لباس عروس آمده ام!
پیرزن لحظه اول نفهمید؛ لحظه دوم و سوم هم نفهمید، تا وقتیکه گوش های سنگینش با مغزش به توافق برسند که چه شنیده است، اندکی طول کشید و بعد، انگار خورشید صبحگاهی در قلبش به گرمی طلوع کرده باشد، با دندان های شکننده خود تبسمی کرد. پرسید: جدی می گویی؟ لباس عروس؟
زن جوان بی تعارف روی مبل کهنه ای نشست و شروع کرد به حرف زدن.
از این گفت که مادرش، پیرزن را می شناسد، و لباس عروس زیبای مادرش، کار دست همین پیرزن است. گفت به مغازه های زیادی رفته است، سایت های اینترنتی متنوعی را دیده است، اما اصالتی را که در این بوتیک قدیمی مرکز شهر وجود دارد، در هیچ کدامشان ندیده است. این ها را درحالی تعریف می کرد، که چشم های سیاه و گیرای پیرزن، برق می زدند.
اسم مادرش را هم گفت.
صحبت ها که تمام شد، پیرزن همانند یک دستگاه خاک گرفته که بعد از عمری تمیز و تعمیر شده است، روشن شد و دست دختر را گرفت.
از آن روز، درست مثل وقتیکه بیست سالش بود، با چابکی چرخ خیاطی را راه انداخت، پارچه های کهنه را جمع کرد و به بازار رفت.
شبیه به موقعی که با لوندی و زیبایی در بازار، گوش ها را به صدای پاشنه کفشش تیز می کرد، راه می رفت و به یاد روزهایی می افتاد که مردان جوان، با او درباره سیاست و جنگ و مدهای جدید و عجیب صحبت می کردند و او لبخندی دلبرانه می زد.
لباس عروس جادویی، گرد خواب را از بوتیک، زدوده بود. فردا روز موعود بود، دختر برای پوشیدن لباسش، شوق زیادی داشت. به مغازه آمد، دست در دست مرد جوانی که می خندید و به او عاشقانه می نگریست.
پیرزن، با کت و دامنی سرخ رنگ، به پیشواز آنها آمد.
نوبت به پُرُو نهایی رسید. پیراهن، سفیدرنگ بود و بلند؛ آستین های بلند و تنگی داشت و یقه ی باز آن، به زیبایی روی پوست دختر می درخشید.
مرواریدهایی که روی بالاتنه آن کار شده بود، به ستارگان شبیه بود و دامن صاف لباس، مثل آبشاری، به پایین ریخته بود.
در چهره پیرزن، شور و علاقه بود و تحسین بی شماری که در نگاهش به لباس دوخته شده، وجود داشت، از چشمهای تیزبین داماد دور نماند.
شب شده بود، بوتیک تاریک و آرام بود. چراغ های خیابان سوسو میزدند. فردا عروسی بود؛ و پیرزن به مجلسی دعوت شده بود که، بعد از سالها، قلب مجلس را خود او، آراسته بود.
به مرواریدی که از لباس افتاده بود نگاه کرد و لبخند زد، لبخندی که روی غبار دهه ها، هنوز هم جوان و شورانگیز بود...