زندگی، بیش از همیشه نامعمول به نظر می رسد.
و اوضاع، متفاوت از هرآنچه که در رویاهای کودکی متصور می شدیم، بر چهره رنگباخته زندگی ما سیلی می زند.
فکر کنم، حل کردن این معادله ی چند مجهولی زندگی، دشوار باشد. یقیناً، وجود دریچه ای که همچنان ما را به عزیزانمان متصل نگه داشته است، تسلی بخش ما در این تلاطم ناشناخته است.
تلفن همراه، ابزاری که کمتر از خوبی هایش صحبت شده، پنجره ای بود برای من، به خانه دوستان و بستگانم که، در این اوضاع، چه دور و چه نزدیک، با من فاصله زیادی دارند.
دیدن چهره های آشنا، در میان گذر تکراری این روزها، وجود انسان را گرم و این موجود دوپا را، آماده نبردی نابرابر با این ویروس کوچک می کند.
و من قدردان هستم از آفریده های ذهن بشر، که روزهای من را مزین به گفت و گو و شادی کرده اند؛ که من را همچنان، مثل روزنامه فروشی پیگیر، از رویدادها آگاه نگه داشته اند.
با تلفن همراهم، در حال نوشتن هستم؛ احتمالا بعد از این کار، به سراغ برنامه های کوچک درون آن بروم، و چند خطی را، هرچند کوتاه، به احوال پرسی و چاق سلامتی با دوستانم بپردازم.
تلفن همراهم، به من آموخت که چقدر با هم بودن ها، درکنار هم خندیدن و گریستن ها، رقصیدن ها، حرف زدن ها و به هم نگاه کردن ها، لذت بخش هستند.
من در کنار این مستطیل سرخ براق، دیدن ها و گفتن ها و آموختن ها را تجربه کردم.
از تو ممنونم دوست کوچک من!
تو در دل کوچکت، هر آنچه که من در این رویارویی، برای نبرد نیاز دارم را جای داده ای.
ممنونم تلفن همراه من!