ویرگول
ورودثبت نام
N.D
N.Dاگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
N.D
N.D
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

داستان کوتاه (پسر دریا)

دل درد شدید وجود زن جوان را فرا گرفته بود. در آن کوچه هرکس به کاری مشغول بود و هیچ یک به یاد نداشتند که در این روز گرم و شرجی تابستانی، قرار است کودکی چشم به جهان بگشاید.

پیرمردها روی نیمکت های لاجوردی غرق صحبت های کهنه بودند. از فوتبال و سیاست و سیگار و جوانان حرف می زنند و گاه از همسران خود سخن به میان می آوردند.

هوا بسیار درخشان و رویایی می نمود. روز شروع شده بود، و زنان خانه دار، خسته از ملالی که روزمرگی ها بر آنها تحمیل کرده بود، قصه های شیرین و جذاب تعریف می کردند، از جوانی ها و دردسرها و خوشگذرانی ها.

صبح ها، معمولا پیرزن ها در خانه بودند تا کمی رادیو گوش کنند یا به کارها برسند، و مردان هم به ادارات و کارخانجات اطراف شهرک می رفتند.

در این کوچه، فقط پنج زن شاغل وجود داشتند که دوتای آنان معلم و بقیه پزشک، منشی و تایپیست بودند.

ساختمان های کوچه، کوتاه و سفیدرنگ بودند. رنگ روشن آنها، زیر غبار سالها، کدر شده بود. مقابل هر خانه ای، حداقل دو درخت بلند نخل و چندتایی گل زینتی وجود داشت.

زن جوان هنوز درد داشت، و بیش از همه نگران حال فرزندش‌؛ کمی که درد شدیدتر شد، جیغی بلند کشید. دوتا از زن ها که قدم زنان و گرم صحبت از زیر پنجره خانه اش رد می شدند به خود آمدند و به طبقه بالا رفتند.

یکی از آنها به همان سرعتی که بالا آمده بود، از پله های دایره ای شکل کهنه به پایین رفت و پیرزنی را صدا کرد که روزی پرستار بود. پیرزن با گوش های سنگینش، به سختی متوجه حرف های شتاب زده زن شد و خود را به خانه ی مادر جوان رساند.

صدای جیغ کم و زیاد می شد و در این بین صحبت های گرم و مهربان پیرزن از در اتاق بیرون می رفت.

در همین زمان، پیرمردها به دریا چشم دوخته بودند و اندک لبخندی از روی پختگی در چهره هایشان نمایان بود.

در همین دقایق، پیرزن ها در اندیشه روزهای رفته و روزهای مانده، به گلها آب می دادند.

مردها در اداره و کارخانه با لقمه هایی بزرگ،غذا می خوردند و درباره حقوق و رئیسشان با همکارها گرم صحبت بودند.

خانم معلم ها، به کودکان حواس پرت و پر از شیطنت درس می دادند.

زن ها، با دیدن دریا، به دغدغه های عمر خود فکر می کردند.

در همین لحظات، دریا انتظار بارانی دیگر را می کشید.

پرندگان می خواندند، ابرها می رقصیدند، بادها قدم می زدند، خورشید لبخند می زد.

و در کوچه ای سبز و زیبا، گرمایی نو، به درون آغوشی خزید که بیش از هر کس دیگری، این موجود را دوست می داشت.

زن، درحالیکه اشک هایش، روی چهره سبزه اش ردی جا گذاشته بودند، به صورت گرد و معصوم کودکش می خندید و او را پسر دریا خطاب می کرد.

پسر دریا، در همان زمانی به دنیا آمد که اتفاقات وحشتناکی می افتادند و اشکهای زیادی جاری می شدند،تا شاید یادآوری کوچک و شیرینی باشد بر ارزش و زیبایی های این دنیای بزرگ!

۷
۱
N.D
N.D
اگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید