ویرگول
ورودثبت نام
N.D
N.Dاگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
N.D
N.D
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

داستان کوتاه (ورود ممنوع)

به آسمان می نگرم. خدایا! گویی این آسمان افسرده رختی جز پیراهن خاکستری اش ندارد... پیراهنی که بوی دود می دهد و مرا یاد خاطراتی تلخ می اندازد. امروز هم عادی است. عادی بودنی که چندین سال غیر عادی بود. خرید، گفت و گو و سر و صدا.

ملا هاشم بازهم در کوچه پرسه می زند. درواقع بیست سال است که این دوروبرها می پلکد. ظرف های قسطی اش را می فروشد؛ مسی، چینی و سفالی و از همه رنگ. خب البته مشتری هم دارد. زنان چادربه سر تا صدای او را می شنوند، به شتاب می آیند و خرید می کنند.

- ملا هاشم، این ظرفت چنده؟ اون یکی رو گرون میدی!

- نه بابا آبجی، گرون نمی دم. برو مغازه ی اکبرآقا! میده هشتاد تومن...

ملا هاشم یک دست ندارد. اگر حافظه ام یاری کند سال 63 از دست داد. زن و 7 بچه دارد که بزرگترینشان شوهر کرده و کوچکترینشان سه ماهه است. صدای ماشین های قراضه و فرسوده مرا به خود می آورد. خیلی سال است که اینجا درست کنار کوچه ی پنجم ایستاده ام و نقش «ورود ممنوع» بر رویم کشیده شده است.

در سال 1359 ، نزدیک درس و مدرسه بچه ها، همینجا استوار و آرام ایستاده بودم. ناگهان صداهای مهیبی کل فضا را از دلهره پر کرد. آسمان سایه ی سنگینی را بر تن عریان خیابان و قامت بلند من انداخت. شاید آن موقع به زندگی ام فکر کردم... شاید هم خیلی ترسیده بودم. اما مطمئنم که حس خوبی نبود؛ نه به هیچ وجه! دنیایم تاریک گشت و قلب آهنی ام شروع به تاپ تاپ کرد. جیغ دلخراش زنانی که در محله ام زندگی می کردند با گریه ی هراسان کودکان، هوای سنگین را میخراشیدند. بغضی که گلویم را گرفته بود، بزرگتر و بزرگتر می شد. من شاهد صحنه ای بودم که به کابوس می ماند؛ قهوه چی پیر محل که پیش رویم سکته کرد و بر زمین افتاد. درنگ... درنگ... نه! باید تمام شود. حتما در خواب کابوس می بینم. طفلکی من که نمیدانستم قضیه ادامه دارد؛ نه یک روز و نه یک هفته. ماجرایی هشت ساله شد. هشت سالی که تلخ ترین خاطرات را در زندگی ام رقم زدند... محمد که هرروز کنار من سوار ماشین مدرسه می شد، روح پاکش را در گرمای خاکریز و تا روز بزرگ رستاخیز نزد خدا به امانت گذاشت. ناصر که مادرش را غرق در داغ عزیزش کرد و ناهید که مظلومانه پر کشید.

گذشت و گذشت... خمپاره، گلوله و جیغ، ریتم زندگی ام شده بود. خلاصه به هرنحوی بود سعی کردم استوار بمانم و حالا هم زنده ام. 30 سال گذشت. 30 سال غم... 30 سال خاطره و 30 سال زندگی به ظاهر عادی. با زخم هایی که هیچ مرحمی دوایشان نیست. نام کوچه ام عوض شده... نام ناصر را گذاشته اند. اما نه فقط ناصر .... این بار شهید نوشته شده است. یعنی پسرک عزیز دل، شد شهید؟ اینقدر والامقام و نزدیک به خدا؟!

محله برجاست... « اگر از ما بپرسی حال ما خوب است اما تو باور نکن» ... دیوار هنوز جای گلوله دارد... اما محله حالاست که افتخاراتی دارد... افتخار آنکه دلاورترین و میهن دوست ترین جوانان این مرز و بوم بر خیابان هایش قدم گذاشتند و در آن کودکی کردند. محله برجاست... حتی بیش از پیش.

داستانداستان کوتاهجنگغمگینشهید
۳
۰
N.D
N.D
اگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید