در حیاط سرسبز خانه سالمندان، دو پیرمرد، به دیوار گِلی روبه رو خیره بودند. اندک زمانی نگذشته بود که یکی از آنها گفت: نکند من را فراموش کرده؟!
چشم های پیرمرد دومی، خیس بود. با صدایی عمیق و گرفته گفت: خب فراموش کنه!
پیرمرد اول بی قراری میکرد؛ دست هایش را به هم می زد، راه می رفت، آه می کشید.
دومی اما عادت کرده بود به رکود و سکوت روزانه. سکوتی که هیچ خنده و گریه و دادی و آوازی، توان مقابله با آن را نداشت.
پیرمرد اولی، به جدول های سبز و سفید کنار باغچه لگد می زد و ناسزا می گفت.
کم کم، صدایش به گوش می رسید: خدایا، پس چرا نمیاد؟ لعنتی! کجاست پس؟
پیرمرد اولی با درد و آه بلند شد و به سمت ساختمان راه افتاد.
هنوز صدای اولی می رسید که می گفت: وای خدا، پس پسرم چرا این هفته نیومد؟؟؟
و در این زمان، پیرمرد دومی، مثل هرشب، عکس دختر مرده اش را بوسید و به خواب رفت.