در خیابان های این شهر، به وقت روزمرگی، اتوبوسی قرمز، که کهنگی وجودش را فرا گرفته است، با سروصدایی زیاد، حرکت می کند.
اما، آدم های درون این اتوبوس، هریک داستانی دارند و اگر وقت کنی و در یک عصر پاییزی، سر صحبت را با آنان باز کنی، سرشار از احساسات و افکاری هستند که از قلبشان نشأت گرفته اند و می خواهند راه به قلب دیگری باز کنند.
امروز، اما هوا سرد است؛ از آن سرماهایی که بینی ها را، قرمز می کند. افراد زیادی در اتوبوس هستند. اما چهارنفر از آنها، در نگاه اول انسان را بدجوری به توجه وا می دارند. اولی، دختریست جوان که تکیه به شیشه داده است و با چشمانی خواب آلود، به تپه های خاکی سمت راست نگاه می کند. گویا درون مغزش، جدالی نفس گیر وجود دارد، به گونه ای که مانع از به خواب رفتنش می شود. موهای خرمایی رنگش، به گندمزاری می ماند که میل به درو دارد؛ باید به آن دست بکشی تا لطافت و جوانی را لمس کنی.
دومی، مرد بلند قدی است که با پالتوی قهوه ای سوخته، سر را در گردن فرو برده و به صندلی اش تکیه داده است. صلابت اندامش از سالها تمرین سخت حکایت می کند. موهایش سیاه و پیچ در پیچ است، و به شبی مبهم و ابری می ماند. چشم هایش بی حال و خسته اند و علی رغم هیکل بزرگ و رشیدش، درخود فرو رفته و ضعیف می نماید؛ عجب تضادی!
در انتهای اتوبوس، جایی که برای دیدنش، باید چشم ها را تنگ کنی، پیرزنی نشسته است. پاهایش لاغر و خمیده و گردنش آراسته به ده ها چروک ریز و درشت است. اما چشمانی دارد بس زیبا! طوریکه وقتی به قهوه ای چشم هایش نگاه می کنی، شور جوانی را می بینی و شعله ای که با وجود گذشت دهه ها، همچنان زبانه می کشد. گرمای این دیدگان، راه به گونه ها یافته و آن ها را گلگون ساخته است. لب های باریکی دارد که گاه روی هم می لغزند، و انگار سرشار از ناگفته های جذاب هستند.
علاوه بر این سه نفر، راننده اتوبوسی هم وجود دارد. وی، مردی است سرد و گرم چشیده و باتجربه، اما سن زیادی ندارد. دستهایش بزرگ و قوی هستند. در امتداد چشمهای باریکش که مردمک هایش را پنهان کرده اند، خطوطی وجود دارد که به چهره اش، رنگ شادی و لبخند می زند. دورتادور لبان برجسته اش هم، خط لبخند، توجه را جلب می کند. اما، اگر چندثانیه بیشتر به آن چشمهای سبز نگاه کنی، آثار اندوهی قدیمی دیده می شود.
بعد از نگاه به راننده اتوبوس، سری تکان می دهم. در خیالم، از آن چهار نفر، روزها و روزها، می پرسم و مشتاقانه به داستان هایشان گوش فرا می دهم. چرا آن دختر، آنطور عمیق فکر می کند؟ چه چیزی، سبب شده است تا مرد جوان این چنین خسته و درمانده باشد؟ پیرزن، در روزهای جوانی، چطور دختری بوده است؟ آیا از آن دخترکان شاد و سرحال بوده است که مدام آواز می خوانند و می رقصند؟ راننده اتوبوس، چه اندوهی را در قلب میانسال خود حمل می کند که شادی آن لبخندها را ربوده است؟
دفترچه یادداشتم را می بندم. خودکار را پشت گوشم قرار می دهم و بازهم به مردان و زنان زیادی که در این جسم فلزی سرخ رنگ وجود دارند، نگاه می کنم. به صدای اصطکاک جاده گوش فرا می دهم.
اتوبوس، با آن صندلی های پارچه ای آبی، و میله های زنگ زده اش، با فرمانی فلزی و قدیمی، روی جاده می رود و می رود تا از میان تپه های کوچک و درختان کاج گذر کند.
چه کسی می داند؟! شاید در پس این تپه های کوچک، هزاران داستان زیبای دیگر، در دل مردمان منتظر شنیده شدن هستند!
دیدگان را می بندم، و زودتر از تصورم، با نجوای کهن جاده، به سرزمین خواب پا می گذارم.