ویرگول
ورودثبت نام
N.D
N.Dاگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
N.D
N.D
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

داستان کوتاه (ذهن، پستخانه و حس خوب با هم بودن)

پستخانه، شلوغ است. مردم ده، نامه های "نوروز مبارک" را روی میزها پخش کرده اند و سر و صدا می کنند. داد می زنند، می خندند و اسم فامیل های شهری خود را می گویند.
کودکی، با سر تراشیده و چشمهای مشکی درشت، در اداره به این طرف و آن طرف می دود و خواهرش را به زبان محلی صدا می زند.
کارمندان ادکلن زده پست، نمی فهمند که بچه چه می خواهد. برای همین، یکی از آنها به او خوراکی می دهد و دیگری سر زبر و کوچکش را نوازش می کند.
درهمین احوال،دختر جوانی وارد اداره می شود.
داد می زند: حامد، حامد، کجایی؟
کم کم گریه اش می گیرد و روی نیمکتی می نشیند. کمی آن طرف تر، در راهروی باریکی که به اتاق مدیر شعبه می رسد، کودک کم کم صدا می زند: مینا!
مرد پستچی میانسال، چشمهایش را ریز و گوش هایش را تیز می کند.
مینا، آشفته راه می رود. یکی از زنان پیر جمعیت، راه را می بندد و او مجبور می شود زن را هل بدهد.
به انتهای سالن که می رسد، گوشه چادر کهنه اش را گاز می گیرد: خاک بر سرم شد. پس این بچه کو؟ مادر من رو میکشه...
در همان لحظه صورت مظلوم پسر‌ک از راهرو نمایان می شود. مینا به سمت برادر کوچک گمشده اش می دود.
تا بیست دقیقه بعد، آنها در راه خانه هستند. حامد که هنوز چشمهایش نمناک هستند، می پرسد: برام آبنبات می گیری؟
مینا سریع اخمش را جمع می کند: باشه، به شرطی که این دفعه دستم رو ول نکنی!
و با خود می اندیشد، چطور به ذهن حامد رسید تا اداره پست دنبال او بگردد،و از آن عجیب تر، چطور به ذهن خودش رسید که برادر پنج ساله اش در اداره پست است؟!

۱
۰
N.D
N.D
اگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید