شايد اگر آذر سال ١٣٩٨ كسى ميومد و ميگفت قراره مدت ها خيلى از آدماى دوست داشتى زندگيت رو از نزديك نبينى يا ميگفت ميدونم باورش برات سخته اما شايد مجبور بشى از ديدن بعضى از همون دوست داشتنى ها بخاطر يه اشتباه بشر محروم بشى ، بهش ميخنديدم يا شايد يه برخورد درخور وضعيت باهاش ميكرديم اما چشم ها روز بد نبينه كه اين واقعيت زندگى ماست و همه اون چشم در چشم نگاه كردن ها و دست در دست راه رفتن ها رنگ باختن و شدن تماس هاى صوتى و گاهى هم تصويرى
اما چه كنيم كه اين مهمان ناخوانده همراه ماست و مهمان هم حبيب خداست :)