ویرگول
ورودثبت نام
محمد زمانی
محمد زمانی
محمد زمانی
محمد زمانی
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

گاهی یک دوستی، قربانی یک چیز کوچک می‌شود

گاهی یک دوستی، قربانی یک چیز کوچک می‌شود

من آراد هستم

در سال ۱۳۸۱، در یک روستا به دنیا آمدم؛ روستایی که زندگی در آن شبیه زندگی در شهر نبود.

نه امکانات زیادی داشتیم، نه جاده‌های درست‌وحسابی و نه آن زندگی راحتی که شاید خیلی از بچه‌های شهر تجربه می‌کردند.

اگر کسی بیمار می‌شد، رفتن به دکتر خودش یک ماجرای بزرگ بود. ماشین همیشه در دسترس نبود و گاهی برای رساندن یک بیمار به پزشک، باید با اسب راه می‌افتادیم.

من از همان کودکی فهمیدم که زندگی برای همه یک شکل نیست.

بعضی بچه‌ها در شهر بزرگ می‌شوند، با امکانات بیشتر، مدرسه و رفت‌وآمد راحت‌تر و زندگی‌ای که شاید خیلی از مشکلات را از آنها دور نگه دارد.

اما زندگی من این‌طور نبود.

سختی کم نکشیدیم.

با همان سختی‌ها بزرگ شدم و در ۱۷ سالگی از روستا به شهر آمدم. فکر می‌کردم شاید با آمدن به شهر، زندگی آسان‌تر شود؛ اما زندگی همیشه طبق برنامه‌ای که ما برایش می‌نویسیم جلو نمی‌رود.

هنوز هم مشکلات وجود داشت.

فقط شکلشان عوض شده بود.

من همیشه دوست داشتم با همه دوست باشم

در زندگی سه دوست داشتم که برایم مهم بودند.

در کنار آنها با آدم‌های دیگری هم صحبت می‌کردم. حتی با یک دختر که خارج از کشور زندگی می‌کرد در تلگرام در ارتباط بودم.

یکی از دوستانم هم سن کمتری داشت و با همان دختر صحبت می‌کرد.

تا اینکه یک روز یکی از دوستانم متوجه شد من در تلگرام یک دوست دختر دارم و با او صحبت می‌کنم.

آن دختر گاهی به من دلار هدیه می‌داد و من هم کیف پول دیجیتال داشتم.

دوستم از من خواست آیدی او را به من بده تا شاید آن دختر برای من هم هدیه‌ای فرسناد.

من هم بدون اینکه فکر کنم قرار است چه اتفاقی بیفتد، آیدی را به او دادم.

دوستم برای آشنایی به آن دختر پیام انگلیسی فرستاد.

اما یکی دیگر از دوستانم به آن دختر پیام داد و از او خواست کسی را که تازه به او پیام داده بود، بلاک کند.

دختر هم او را بلاک کرد.

بعد از آن، دوستم عصبانی شد و گفت:

«چرا باید به حرف او من را بلاک کند؟»

اما دختر خودش توضیح داد که به خاطر حرف هیچ‌کس این کار را نکرده و تصمیم خودش بوده است.

همین اتفاق کوچک، کم‌کم تبدیل شد به یک مشکل بزرگ‌تر.

وقتی دوستی تبدیل به رقابت می‌شود

بعد از آن، حرف‌های دیگری هم زده شد.

به من گفته شد که چیزهایی را که یاد می‌گیرم به دوست کم‌سن‌ترم یاد ندهم.

نگرانی آنها این بود که او چیزهایی یاد بگیرد و بعد بیاید و بگوید:

«من این را می‌دانم.»

یا چیزهایی را که یاد گرفته، بهتر از بقیه بداند.

اما من هیچ‌وقت این‌طور به دوستی نگاه نکرده بودم.

من دوست ندارم چیزی را که بلد هستم فقط برای خودم نگه دارم.

اگر چیزی یاد گرفته‌ام و می‌توانم به دیگری یاد بدهم، چرا این کار را نکنم؟

مگر یاد گرفتن یک مسابقه است؟

مگر اگر دوست من چیزی را یاد بگیرد، چیزی از دانسته‌های من کم می‌شود؟

من همیشه دوست داشتم با آدم‌ها خوب باشم.

برایم مهم نبود کسی بزرگ‌تر باشد یا کوچک‌تر.

دوست داشتم از آدم‌ها چیز یاد بگیرم و اگر چیزی بلد هستم، به آنها هم یاد بدهم.

دوست داشتم همه کنار هم باشند، بخندند، حرف بزنند و از یکدیگر چیزی یاد بگیرند.

اما دنیا همیشه آن‌طور که ما دوست داریم رفتار نمی‌کند.

و بعد، سکوت شروع شد

بعد از تمام این اتفاق‌ها، آن سه دوست دیگر با من حرف نزدند.

من هم وقتی دیدم دیگر نمی‌خواهند با من صحبت کنند، دیگر چیزی نگفتم.

نه دعوای بزرگی اتفاق افتاد.

نه اتفاقی افتاد که ارزش از بین رفتن یک دوستی را داشته باشد.

فقط کم‌کم حرف‌ها قطع شد.

و گاهی پایان یک دوستی همین‌قدر ساده و بی‌صداست.

یک روز با هم حرف می‌زنید، می‌خندید و وقت می‌گذرانید.

روز دیگری از کنار هم رد می‌شوید و دیگر چیزی برای گفتن ندارید.

چرا ما آدم‌ها این‌قدر راحت قهر می‌کنیم؟

گاهی به زندگی آدم‌ها نگاه می‌کنم و می‌بینم چقدر راحت برای چیزهای کوچک با یکدیگر دعوا می‌کنند.

یک حرف.

یک سوءتفاهم.

یک پیام.

یک نفر که به دیگری پیام داده.

یک حسادت کوچک.

یک ناراحتی.

و بعد...

قهر.

سکوت.

بلاک کردن.

تمام شدن دوستی.

شاید عجیب‌ترین قسمت ماجرا این باشد که گاهی هر دو طرف ناراحت‌اند، اما هیچ‌کدام حاضر نیستند قدم اول را بردارند.

هرکدام منتظرند دیگری اول پیام بدهد.

غرور می‌گوید:

«من چرا باید اول بروم؟»

اما دل شاید چیز دیگری بگوید.

شاید دل بگوید:

«کاش فقط یک بار با هم حرف می‌زدیم.»

من نمی‌توانم دنیا را عوض کنم

من از کودکی سختی‌هایی را دیده‌ام که شاید خیلی‌ها تجربه نکرده باشند.

یاد گرفته‌ام زندگی همیشه راحت نیست.

یاد گرفته‌ام آدم‌ها همیشه همان‌طور که انتظار داریم رفتار نمی‌کنند.

و حالا هم فهمیده‌ام که حتی دوستی‌هایی که برایمان مهم هستند، ممکن است به خاطر یک اتفاق کوچک از بین بروند.

راستش را بخواهید، از این چیزها خسته شده‌ام.

از دعواهایی که می‌توانستند با یک گفت‌وگو تمام شوند.

از قهرهایی که شاید اصلاً لازم نبود اتفاق بیفتند.

از اینکه آدم‌ها گاهی به جای اینکه با هم حرف بزنند، از هم دور می‌شوند.

اما با همه این‌ها، هنوز یک چیز را دوست دارم.

دوست دارم با آدم‌ها خوب باشم.

دوست دارم اگر چیزی بلد هستم، یاد بدهم.

اگر چیزی بلد نیستم، یاد بگیرم.

دوست دارم بین آدم‌ها به خاطر سن و شرایطشان فرق نگذارم.

دوست دارم دوست‌هایم رقیب یکدیگر نباشند.

دوست دارم وقتی مشکلی پیش می‌آید، به جای قهر کردن، با هم حرف بزنیم.

شاید من نتوانم دنیا را آن‌طور که دوست دارم تغییر بدهم.

اما می‌توانم خودم را آن‌طور نگه دارم که دوست دارم باشم.

شاید ارزش یک دوستی را بعد از دست دادنش بفهمیم

امروز دیگر آن سه نفر با من حرف نمی‌زنند.

من هم دنبال دعوا نیستم.

دنبال مقصر هم نیستم.

فقط گاهی با خودم فکر می‌کنم:

آیا واقعاً ارزش داشت؟

آیا یک پیام، یک سوءتفاهم یا یک مسئله کوچک باید بتواند دوستی‌ای را که زمانی برایمان مهم بوده، تمام کند؟

شاید جواب این سؤال را هرکسی باید برای خودش پیدا کند.

اما من یک چیز را فهمیده‌ام:

دوستی واقعی قرار نیست بدون اختلاف باشد؛ قرار است بعد از اختلاف، هنوز راهی برای حرف زدن باقی مانده باشد.

زندگی کوتاه‌تر از آن است که آدم‌های مهم زندگی‌مان را به خاطر مسائل کوچک از دست بدهیم.

گاهی لازم نیست کسی برنده دعوا باشد.

گاهی فقط کافی است دو نفر غرورشان را کنار بگذارند و دوباره با هم حرف بزنند.

چون بعضی دوستی‌ها سال‌ها طول می‌کشند تا ساخته شوند، اما ممکن است فقط چند دقیقه طول بکشد تا خراب شوند.

و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا این باشد که وقتی همه‌چیز تمام شد، تازه بفهمیم چیزی که از دست دادیم، خیلی بزرگ‌تر از چیزی بود که به خاطرش قهر کردیم.

دوستیدوست دخترپول دیجیتالکیف پول
۲
۰
محمد زمانی
محمد زمانی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید