بیش از یک دهه است که این دو سوال را در ذهن دارم:
چگونه می توان تصمیم های راهبردی، عقلایی و اخلاقی گرفت.
چگونه می توان بر اساس این تصمیمات، تغییرات کلیدی و اساسی ایجاد کرد.
و این دو بر تمام کارهای دیگر من سایه انداخته است. سه علاقه مندی که در پی می آید از دو چیز رنگ گرفته اند یکی این دو دغدغه کانونی و دیرپا و دیگری ارزش ها و اصولی که در صفحه ای دیگر به آن پرداخته ام:
علاقه مندی اول: کتاب
پیش ترها به مطالعه کتاب بویژه در زمینه علوم شناختی، علوم اجتماعی (سیاست، جامعه شناسی و اقتصاد سیاسی)، فلسفه اخلاق و فلسفه علم، و معارف دینی (قرآن پژوهی) و داستان های کوتاه و شعر نو و موضوعات مرتبط با ایران (مانند کتاب جامعه شناسی خودمانی و …) علاقه داشتم و جسته و گریخته از هر کدام چیزی می خواندم الان کمتر وقت می کنم کتاب بخوانم اما همچنان علاقه مندی اول من است و اکنون محدودتر و گزیده تر کتاب می خوانم البته اگر فرصت کنم.
علاقه مندی دوم: خودِ اندیشیدن
مطالبی از قبیل مهارت های تفکر (راهبردی، سیستمی، منطقی، نقاد، خلاق، فلسفی، رمز اندیشانه و …) را می پسندم و دنبال می کنم. ممکن است خرده هوشی داشته باشیم اما این هوش ذاتی بوده و سیستم آموزش و پرورش ما کاری برای افزایش هوش انتقادی و دیگر مهارت های تفکر نکرده است. هر چقدر هم باهوش باشیم چون طریقه صحیح فکر کردن را آگاهانه نیاموخته ایم. هنوز با انچه می توانیم باشیم فاصله داریم. اندیشه برای من جذاب است. البته به عنوان یک غیر حرفه ای و مصرف کننده به این موضوع می پردازم و نه یک محقق حرفه ای.
علاقه مندی سوم: تجربه ورزی و تحقیق
جستجو گری، تنوع خواهی، تازه جویی را می پسندم، دوست دارم غذاهای جدید، سازمان های جدید، پروژه های جدید، انسان های جدید را تجربه کنم. چرا که می دانم دانستن فقط با خواندن و تحقیق به دست نمی آید بلکه در کنار تحقیق تجربه ورزی بسیار کلیدی است.
