ویرگول
ورودثبت نام
M.farahmand
M.farahmandشاید برای پرواز مینویسم.
M.farahmand
M.farahmand
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

خاطرات یک ستاره-شماره 1-پرواز



«شاید خیال ، تنها راه فرار بشریت از افکار ناخواسته در زمان است . در جایی خواندم نوشته بود ،" زمان خود ماییم." این ماییم که قلم را در دست میگیریم و  تک تک ثانیه ها و لحظه ها را به رنگ حرف ها ،نگاه ها، و قدم هایمان، مینویسیم. ما با هر فعلی که روی زمین انجام میدهیم، در جهانی موازی جهان زندگیمان، باعث شکوفایی جوانه ای میشویم و یا تنها اتصال یک برگ پاییزی از درختش را جدا میکنیم. » در حال سوار کردن خیالات بر قلم در دستم بودم که دیدم برگ های پاییزی زیر پاهایم نشسته و انگار هر کدام هراسان خیره به کفش هایم هستند که مبادا رویشان بروم و از صدای شکسته شدنشان، حس خوب یک عصر دل انگیز پاییزی را به خود القا کنم.

باید اعتراف کنم این راهکار نوشتن و قدم زدن در پارک هم موثر نیست. هنوز هم انگار تک تک فکر های ناخواسته مثل افتادن قطره های باران روی زمین و بلند شدن بوی خاک، همه تلاش هایم را برای پوشاندن خاطراتم بر باد میدهد و هر چند دقیقه یکبار همه چیز مثل فیلم سینمایی پلی بک میشود. عجیب ترین اتفاق ممکن این است که وقتی تمام فکرم در اختیار خاطراتش است، نگاهش را به یاد نمیاورم.به صورتش که فکر میکنم، ذهنم پر رنگ ترین سفید دنیا میشود! گویی تا به حال او را ندیده ام. وقتی تک تک جزئیات در ذهنم حک شده ، پس گرفتن انگشت اتهام به سمت حافظه ام کار درستی نیست. مثل وقت هایی که به منبع نور نگاه میکنی،همه چیز را میبینی جز خود منبع... .

من به نشانه ها ایمان دارم، ایمان دارم که اگر همین لحظه، روی همین نیمکت کنار من، این برگ نارنجی بدون هیچ صدایی، از شاخه درخت بالا سرم چرخید و کنار من نشست، دلیل دارد. یا قرار است چیزی را برای من بازگو کند و مسئولیت یافتنش با من است، یا قرار است به عنوان یکی از جزئیات این لحظه در ذهنم حک شود. در عمق آسمان دلم، دچار تناقض شده ام. تمام نشانه هایی که دیدم باعث محکم تر شدن باورم شده بود. اما انگار همه اتفاق ها دست به دست هم دادند تا طناب باورم را پاره کنند و من هم برای پذیرش پایان این باور، سرخم کرده ام.اما نمیدانم چرا انگار هنوز چیزی درونم دست و پا میزند تا دست از این باور برندارم. نمیدانم کار درست چیست.خاموش کردن دکمه‌ی فکر مغزم و ادامه دادن به زندگی ماشینی و یا تمرین صبر کردن برای دیدن نشانه های بیشتر.

-

چند روز پیش که روی همین نیمکت نشسته بودم و در حال گفت و گو با انعکاس افکار ذهنم بودم ، تصمیم گرفتم مصمم تر برای آزاد کردنم ذهنم تلاش کنم اما وقتی دیدم تلاشی بیهوده است ، با خودم قرار گذاشتم تا به زلالی آب چشمه با خود شفاف باشم.شاید بعضی حرف ها را به هیچ کسی نتوان زد اما چرا برای خودم انکار میکنم و مدام در حال جنگ هستم؟

-

انگار همه جهان منتظر قرار من با خودم بود. انگار این قرار با تمام قدرت طناب را کشید و پاره کرد  و همه چیز تمام شد. خوشحالم از رها شدن و آزادی ذهنم. حداقل دیگر خاطراتی را به یاد نمی آورم که ناراحت بخش پاک شده آن باشم.

حالا دیگر ذهنم رها شده و آزادانه به پرواز خود ادامه میدهد و من مراقبم تا پایم رو برگ های زیبای روی زمین نگذارم.

تهران-پاییز1399

۱
۰
M.farahmand
M.farahmand
شاید برای پرواز مینویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید