
مدت زیادی نیست که با ویرگول آشنا شدم. امروز حسی بهم گفت چطوره که تو ویرگول نشخوارهای فکریتو خالی کنی؟! دیدم بد نگفت. انگار اینجا آلوده به الگوریتمهای درآمدزایی به ازای مصرف نیست، اما احتمالا "آزادی بیان" همچنان عبارت غریبی باشه. نمیدونم باید تستش کنم.
من اینجا رو یه اتاق زیرشیروونی در نظر میگیرم که تنها توش نشستم و "آن چیز که به ذهن آید" رو قاب میکنم به دیواراش. چیزی که شاید منطقی و عاقلانه به نظر بیاد، شاید احمقانه باشه، شاید پراکندهگویی باشه؛ یا حتی برچسبِ جنایط علیه "بشریط" یا تبلیق علیه "نذام!" یا "این هکومطیه" به حساب بیاد.
دیگه چی؟ چی هست که جلوی انسان رو برای حرف زدن میگیره؟ آهان... ترس از قضاوت شدن، ترس از مخاطب نداشتن، کمالگرایی و خلاصه هر آن چیزی که در یک اتاق زیرشیروونی "اما"(ویرگول) تبدیل به جسارتِ خلق کردن و قاب کردنش میشه (خیلی فکر کردم که جای واژهی "اما" درسته یا نه، "اما" دیدم دارم از "نترسیدن" و "رها کردن" حرف میزنم! و این جسارتی به من داد برای گذاشتن این "اما" در اون جایی که باید، یا شایدم نباید!).
به نظرم رها کردن افکار باارزشتر از دریافت اونا توسط یه شخص خاصه. خیلی از حرفا بعد از مرگ گویندهی اون حرف دریافت میشه، شایدم نشه. اصلا مگه مهمه؟ شایدم تظاهر میکنم به اینکه مهم نیست و میخوام از تظاهر به تمایل واقعی برسم.
خلاصه من نمیدونم قراره اینجا چی بگم یا چیکار کنم. اصلا نمیدونم قوانینش اجازه میده اینجا هر چیزی رو بچسبونی به دیوارش یا نه. من میچسبونم، شاید یکی بکَنه؛ بازم مهم نیست. حداقل میدونم در آینده حسرت نمیخورم که چرا اون لحظه رو نزیستم و به اون شهودی که گفت بنویس و بگو پشت کردم!
صادقی داره از شهود میگه که همیشه به دنبال منطق بود برای انجام یه کار... چه تحولی! به فال نیک میگیرمش و این متن رو پست میکنم.
پینوشت: تشکر از کسی که منو با این اتاق زیرشیروونی آشنا کرد. نمیدونم اینجا میشه منشن کرد یا نه، من نکردم.
پِیپِینوشت: این همه اینستاگرام رو کوبیدم، جالبیش اینجاست که ویرگول تو همون اینستاگرام بهم معرفی شد. چقدر ما آدما گیج و گمیم و نمیدونیم چی خوبه و چی بد؛ یا نمیدونیم چیزی که دوست داریم تو یه لحظهی خاص بد معرفیش کنیم، خوبیهایی هم داشته...
اینم از اولین پستم و شایدم آخریش😂 چقدر خوبه رها باشی و زیر بار چیزی نری!