
چطور جرأت میکنید روی پلهای ساختهشده از مه راه بروید و اسمش را «زمین سفت» بگذارید؟!
چطور با من از «یقین» میگویید، وقتی تمام باورهایتان را از جغرافیای تصادفیِ تولد و ژنتیک و محیط وام گرفتهاید؟!
چگونه ژستی آگاهانه میگیرید و قصههایی که فاتحان فریبکار با دستانی آلوده بر کاغذ ثبت کردهاند را به عنوان سندی از حقیقت، ابتدا غالب پنداشته و سپس به دیگران قالب (و فرو) میکنید؟!
چگونه کسی را قهرمان و دیگری را خائن داستان این هستی جا میزنید، جوری که انگار حقیقت در انحصار پلاکِ خانهی مغز ِپوکِ (اینجا عصبانی شدم) شماست و باقی همه در گمراهی و نفهمی و جهالت؟!
شما از حس آزادیبخشِ «تعلیق» میترسید و چنگ انداختن به طناب پوسیدهی «ایمان» و «یقین» را به پذیرفتن خلأ (خلاء؟) و اعتراف به «نمیدانم» ترجیح دادهاید؛
و این تجربهی تکراری ماست که ستون «میدانم»هایمان و «حقیقت نزد من است»هایمان روزی فرو میریزد و ما دوباره رها و آزاد خواهیم شد؛
و چه حال خوشی است معلق بودن...
و چه حال خوشی است معلق بودن...