سلام. من شغالم و میخوام یه روایت از خاطرات خودم بگم. نه از اون دورها، از همین دور و اطراف خودمون. شاید بهتر باشه از این شروع کنم که چطوری شغال شدم.
راستش، من یه آدم معمولی مثل بقیه بودم. کار داشتم، زندگی داشتم، دوست و همکار داشتم. نمیخوام طولش بدم و سرتون رو درد بیارم، پس میرم سرِ اصل مطلب.
آره، یه آدم معمولی مثل بقیه. توی یه شهر کوچیک زندگی میکردم. دورافتاده، دور از شلوغی و سروصدا. اطراف شهرم بیشهزار و جنگل بود.
یه شب، قبل از خواب، از بیرون خونه صدای خنده اومد. چندتا صدا، نه یکی. فکر کردم شاید یه گروه آدم مست جمع شدن که نصفهشب راه افتادن. گفتم چند دقیقه دیگه قطع میشه. چشمام رو بستم.
اما اشتباه میکردم. صدا چند ساعت طول کشید. دیگه هم کنجکاو شده بودم، هم آزرده. لباسام رو پوشیدم و رفتم بیرون.
هرچی جلوتر میرفتم، صدا بلندتر میشد. نور کمتر، خونهها کمتر، و من بیشتر میرفتم سمت جنگل. ترس داشت ولَم نمیکرد. میگفت شاید دارم اشتباه میکنم. شاید خطرناک باشه. شاید گم بشم.
رفتم و رفتم تا یهو دیدم از شهر و تمدن کلاً دور شدم. وسط بیشه بودم. همون جایی که چند دقیقه پیش ازش میترسیدم.
ولی ادامه دادم تا رسیدم به منبع صدا. چند تا حیوون دیدم که دور هم جمع شده بودن. صدا از اونا بود. فهمیدم شغالها هستن که دارن میخندن.
همین که من رو دیدن، ساکت شدن و خیره شدن بهم. من هم شوک شده بودم. یکی از شغالها برگشت و هرهر خندید و شروع کرد به حرف زدن:
«تازه اومدی؟»
ترسیدم. با خودم گفتم: «چطور ممکنه یه حیوون حرف بزنه؟» انقدر ترسیده بودم که دست و پام رو گم کردم. عقب عقب رفتم که برگردم خونه و هرچی دیدم فراموش کنم. ولی پای چپم به ریشهی درخت گیر کرد و با سر افتادم روی سنگ و از هوش رفتم.
صبح که بیدار شدم، توی تختم بودم. همهچی سر جاش. انگار هرچی دیده بودم یه خواب بیخود بوده. نگاهِ ساعت کردم، دیدم دیر شده. دو ساعت باید سرکار بودم.
لباسام رو پوشیدم و رفتم سمت دستشویی. خواستم صورتم رو بشورم که توی آیینه انعکاس چهرهی خودم رو دیدم...
شغال شده بودم. صورتم و همهچیزم، به جز بدنم که هنوز شبیه آدم بود. لباسا تنم بود، ولی صورت، صورتِ یه شغال بود.
چند بار به خودم چک زدم. مگه میشه؟ خوابم؟ ولی نه. بیدار بودم. شغال شده بودم، و همین الان هم هستم. انگار از یه خواب، توی یه خوابِ دیگه بیدار شده باشم.
صورتم رو با شال گردنم پوشوندم و رفتم بیرون. توی محل کار، سریع و سر به زیر دویدم توی دفترم.
چند دقیقه بعد، در باز شد. رییسم وارد شد و جدی خواست که دلیل دیر اومدنم رو بگم. با ترس و استرس نمیتونستم توی چشماش نگاه کنم. یه بهونه آوردم که زنگ خور ساعتم خراب بود.
قبل از رفتن، پرسید: «چرا شال رو دور صورتت پیچیدی؟»
تتهپته کردم و گفتم صورتم خال زده. ولی همون لحظه، شال رو کشید پایین. من یخ زدم. فکر کردم دیگه تمومه. ولی اون برگشت و گفت: «هیچ خالی روی صورتت نیست. مثل همیشهست.»
من شوک شدم. گفتم: «باشه.» و رفت.
برای اینکه ببینم بقیه چی میبینن، رفتم توی راهرو. همه مثل همیشه سلام میکردن و خوشوبش. هیچکس به من نگاهِ عجیبی نمیکرد. انگار نه انگار که من با یه شغال جفتگیری کرده باشم.
اون موقع فهمیدم که تنها کسی که من رو شغال میبینه، خودم هستم.
#چطوری_شغال_شدم1
دوستان اگه علاقه ای برای خوندن ادامه این مطلب دارید عضو چنل تلگرام آقای شغال بشید متشکرم.
https://t.me/mrshoqal
#چطوری_شغال_شدم1