در رو باز کردم. یه راهپله به زیرزمین میرفت. پلهها از جنسِ بتن بودن؛ هم پلهها، هم دیوارها. نمناک و تاریک. سردی و سختی رو از بین دیوارها حس میکردم، با یه خفگیِ مرطوب که نفسکشیدن رو سخت میکرد.
به هر حال... رفتم پایین. قدمبهقدم میرفتم، آروم، که کسی صدای پام رو نشنوه. برام عجیب بود که از زیرزمین یه ساختمونِ تجاریِ بزرگ، اون هم جایی که رفتوآمدِ آدما توش کمه، صدای خندهی شغال بیاد.
وقتی رسیدم پایین، یه صحنهی شوکآور دیدم. دوباره به خودم چک زدم. ویشگون گرفتم. خدا خدا میکردم که کابوس باشه. ولی نه. بیدار بودم.
حالا اونا بهم زل زده بودن. بدون خنده، بدون حرکت، بدون صدا. سکوتِ سنگینی توی اون زیرزمین حاکم بود.
با چشمای خودم میدیدمش... حدود ده تا یازده تا شغالِ دیگه، دور یه میز جمع شده بودن. اون زنی که توی خیابون دیده بودم هم اونجا بود، روی یکی از صندلیها نشسته بود. همشون نگاهم میکردن، بدون هیچ واکنش یا تعجبی.
تا خواستم زبون باز کنم که همهشون باهم زدن زیر خنده. خندهشون چقدر زشت و گوشآزار بود...
یکمرتبه داد زدم: «چخبره اینجا؟!»
یکی از اونا که انگار رییسشون بود و شغالتر از همه، برگشت و با لحنِ جدی گفت:
«به جمعمون خوش اومدی. بگیر بشین تا بدونی داستان از چه قراره و ماها چرا قیافهمون تبدیل به یه حیوونِ زشت شده.»
نمیترسید از گفتن. از لحنش معلوم بود. کت و شلوارِ مشکی تنش بود، تیپِ خوبی داشت؛ انگار تام کروز رو تبدیلش کرده بودن به شغال.
نشستم. بقیه شروع کردن به پچپچ...
یهو ازم پرسید: «از کجا اومدی؟ داستانت چیه؟ چرا اینجایی؟»
اول خواستم اسمم رو بگم. همین که گفتم «اسم من...» پرید تو حرفم: «ما نیازی نداریم اسمِ لعنتیِ تو رو بدونیم. فقط بگو چطوری اینجا پیدات شد.»
منم با آرامش شروع کردم به توضیح. گفتم که اون شب چطوری شغالها رو دیدم و صبحش تبدیل به یه آدمِ شغالنما شدم که فقط خودم میتونم قیافهش رو ببینم. البته الان شماها هم هستید.
اسمش رو پرسیدم.
گفت: «ما اینجا هرکس که قبلاً بودیم، هرکاری که قبلاً انجام دادیم، و هویتِ قدیمیمون رو پاک کردیم. برای خودمون اسمهای جدید با هویتِ شغالگونه انتخاب کردیم. اسم من: شغالِ سیاه.»
برام جالب بود که اسمهای جدید انتخاب میکنن و هویتِ تازه میسازن. ولی چرا؟
پرسیدم: «خب، اسم من چیه از این به بعد؟»
با یه خندهی کمصدا و شیطانیوار گفت: «به قیافت که نمیخوره اسمِ خفنی مثل مالِ ما داشته باشی. ترجیح میدم همون «آقای شغال» صدات کنیم.»
بدم نیومد.
ولی یه سوال توی ذهنم موند: «چرا ما اینجاییم؟»
همهی جسارتم رو جمع کردم و پرسیدم. میدونستم ممکنه دوباره با حرفای رکش ضایعم کنه.
گفت: «ببین پسرجون. ما اینجا الکی برای سرگرمی دورهم نیستیم. ما یه گروهِ خاص از آدماییم که فقط خودمون میدونیم چه بلایی سرمون اومده. بقیه، حتی زن و بچّهمون، خبر ندارن. فقط کسایی که تبدیل شدن میدونن چی به چیه. پس باید مخفی بمونیم، به هر قیمتی. هر جلسه، هر حرفی نباید از ما درز کنه. اگه جامعه بفهمه، مارو بهعنوان یه فرقهی تباهکار میشناسن و میگن دیوانهایم.»
من که دیده بودم داستان چیه، چارهای جز پذیرش نداشتم.
شغالِ سیاه ادامه داد: «ما از این به بعد فقط کالبدِ انسان داریم. مثل آدما غذا میخوریم، میخوابیم، سرکار میریم، خانواده داریم. ولی توی جمعِ خودمون، شغالیم. و این یه موهبته. ما میتونیم کارای شغالگونه انجام بدیم؛ کارایی که آدمای واقعی میترسن انجام بدن. حرفایی که میترسن بگن. حتی خندههای نصفشبی که مردمِ عادی هیچوقت نمیتونن بکنن، چون باید مثلِ ما شغال باشن.»
یه مکث کرد و بعد گفت:
«حالا آقای شغال، تو هم یکی از مایی. آزادی که کارای ممنوعه رو انجام بدی. کارایی که برای آدما آزاد نیست، ولی تو بهعنوان یه شغال میتونی انجامش بدی. حتی خوردنِ لاشهی یه سگِ ولگرد کنارِ خیابون.»
بعد از این حرف، هرهر خندید و برای بار دوم گفت:
به جمعِ ما خوش اومدی، آقای شغال.
حالا که یه تازه واردی برای فردات یه کاری باید بکنی،یه ماموریتی که بتونی ثابت کنی که یه شغال واقعی هستی و میتونی تو جمع شغالا بمونی و اون ماموریت رو خودت باید در نحو احسن انجام بدی و با خلاقیت خودت...
منتظرم تا فردا بعد از ظهر،من همینجا توی این زیرزمینم و میخوام فردا بیای و بهم نشون بدی که چیکار کردی...