خب، حالا یه ویژگی دارم؛ شاید بهدرد بخور، شاید نه. خودم میتونم خودمو شغال ببینم.
مشکل اینه که فکر میکنم این قیافه قراره تا آخر عمر باهام بمونه. یه جورایی ترسناکه که دیگه هیچوقت قرار نیست قیافهی اصلیمو ببینم. هرچند که اونم چنگی به دل نمیزد.
دلم میخواست بدونم جریان چیه که شب قبل از خواب چندتا شغال دیدم، خوابیدم، و صبح شبیه اونا شدم.
عصر شده بود و داشتم از سرکار برمیگشتم. سوار تاکسی شدم. صورتم رو نپوشونده بودم، چون هیچکس نمیتونست قیافهی جدید منو ببینه.
ولی توی راه، یه چیز دیدم که حسابی منو برد تو شوک.
بهنظرتون چی؟
تاکسی با سرعت میرفت که یهو توی پیادهرو، یه خانوم رو دیدم. اونم شغال بود. همهچیزش مثل یه خانوم بود، به جز سرش. دقیقاً مثل خودم؛ منم همهچیزم مثل یه مرد بود، به جز یه سرِ شغالی.
تا خواستم دستوپا کنم و به راننده بگم وایسه، دیدم اون زن از چشمم گم شد. کرایه رو انداختم و با عجله پیاده شدم. دوییدم سمت همون جایی که دیدمش. رسیدم اونجا، ولی هیچکس نبود.
چشمم به یه کوچهی تنگ و تاریک افتاد. از همونجا دیدم یه نفر رفت داخل یه ساختمون. ساختمونها رو یکی پشت سر هم گذاشتم و رسیدم به وسط کوچه...
صدای شغال. صدای خندههای جیغمانند. از پشت یه درِ آهنی با پنجرهای شکسته میاومد.
در رو باز کردم. یه راهپله به زیرزمینی نمناک میرفت. رفتم پایین...
چیزی که دیدم غیر قابل باور بود...
و چیزی که دیدم، غیرقابلباور بود.