خاکِ سرخ و نمدار، مثل خمیر به منقارِ کلاغها چسبیده بود. من توی گودالی دراز کشیده بودم که عمقش دقیقاً به اندازهی یه قبر بود، و به صدای سوتِ خمپارهای گوش میدادم که نمیدونستم کجای این دنیا رو قراره به گند بکشه. دستم دور ماشه قفل شده بود، ولی ذهنم یه جای دیگه بود؛ به این فکر میکردم که چرا توی هیچکدوم از کتابهای تاریخ، اسمی از بوی تعفنِ جسدِ رفقامون نیست.
هوا به قدری مرطوب سرد بود، که راسته شلوارم منجمد شده بود.
شاید هیچی بهتر از این نمیتونست تلنگری به بی عقلی یه جوون بیست و دو ساله باشه که بخاطر تبلیغات و تشویق دولتش میره به جنگ.
توی ذهنم،همه چیو باخته بودم؛ توی ذهنم،هیچی معنی نداشت.
چند وقتی میشد که یه تیکه اینه هم نبود که خودمو توی تصویرش ببینم.
ولی حدسم این بود که زیر چشمام،مثل پر کلاغایی که تن همرزم هامو میخوردن سیاه بود.
لباسای تنم مثل خاک خیس و نم و گلی زمین؟اره همه جامو میدیدم که به گوه کشیده شده بود.
لبام؟حدسم این بودکه مثل همین کویر خیس ولی بی آب باشه،همونقدر کثیف و چرک وهمونقدر بی آب.
به ما گفته بودن که برای دفاع از یه چیز بزرگ،و مقدس اومدیم.
هه هه...
برام خنده داره...
تو وضعی که من توش بودم،تنها چیزی که باید ازش دفاع میکردم خودم بودم.
همونجا فهمیدم مقدس ترین چیز جون خود آدمیزادته.
زانو هام یخ زدن
توی این دشت بزرگ خالی از سکنه تقریبا کسی نمونده فقط هر چند ثانیه یبار صدای تیر میاد از دور...
همین چند روز پیش یه نفر جلوم بی اراده افتاده بود، از سربازای دشمن بود، معلوم بودکه زخمی بودو سرما داشت از کار درمیاوردش،داشت با صدای سوزناک و کوتاهی زجه میزد.
تنها بودم لای اون کانال بقیه رفته بودن جلو روی من.
دستمو کردم توی جیبش تا ببینم چیزی داره برای خودم بردارم یا نه.
دستم رفت روی یه تیکه کاغذ،بیرون کشیدمش.
عکس یه زن زیبا و دختر بچه بود.
توی چشماش نگاه کردم،چیزی جز همین نداشت.
داشتم با چشمام میدیدم که داره زرد میشه و خون از دست میده.
داشتم زجرکش شدنش رو میدیدم.
خواستم خلاصش کنم،نمیخواستم حداقل به عنوان یه سرباز،بزارم یه سرباز دیگه بیشتر زجر بکشه.
قبل از اینکه ماشه رو بکشم، چشاش رو دیدم. اون هم مثل من خاکی بود، اون هم مثل من از سرما میلرزید. اون لحظه، من نه یه سرباز بودم، نه یه قهرمان. فقط یه آدم بودم که یه اسلحه دستش بود و به یه آدم دیگه نگاه میکرد. من توی اون چشمها هیچ نفرتی ندیدم؛ فقط یه سوالِ گنگ و ترسیده بود: چرا ما باید اینجا باشیم؟
تیر رو وسط پیشونیش خالی کردم.
اون مَرد مُرد.
عکسی که داشت رو گذاشتم توی جیب سمت چپ کتش.
تا اندک گرمای کم سوی قلبی که برای اخرین بار وایستاد به عکس خانوادش برسه.
اونجا بودکه فهمیدم ما برای چیز مقدسی نیومدیم،کسی از کسی برتر نیست،فهمیدم دشمن کشور و وطن من یه حیوان نیست.
یه آدم بود،با چشمم دیدم،یه مرد بودکه خانوادش منتظرش بودن و من اون رو کشتم.
کشتن اون برای لباس من مدال داشت، اما برای وجدان من تنزل.
برای انسانیت من تنزل داشت.
ما همه برده بودیم، برده کسانی که مارو وادار به این جنگ کردند.
شاید اگه اون مرد رو خارج از میدان نبرد میدیدم،با هم دوستان خوبی میشدیم.
شاید باهم نوشیدنی میخوردیم.
باهم به شکار میرفتیم.
نه این که من اون رو بکشم.
متصل به افراد ادامه دادم.
و با خودم گفتم یه روز از همین روز ها یا نوبت من میشه که قرص آهنین مسکن مغز رو توی پیشونیم خالی کنه یکی از سرباز های دشمن،یا
تا اخر عمرم با عذاب درونی زندگی خواهم کرد.