سیگارش رو زیر پاش له کرد و با چشمایی که انگار سالها بود نخوابیده، گفت: ما فقط اونقدر از مرگ دوریم که یادمون رفته داریم هر روز یه تیکه از خودمون رو تو همین خیابونا جا میذاریم.
اینو گفت و برای چند ثانیه چشماشو بست و سرشو برد بالا،
قطره های بارون یکی یکی میخوردن تو صورت چرک و زخمش و انگاری به یه باغچه ای که چند ساله آب نرسیده داشت آب میخورد.
زدم به شونش و گفتم هی رفیق،انقدرا هم که میگی سخت نیست یکم اسون بگی زندگی رو و ازش نهایت لذت رو ببر.
هنوز چشماش رو باز نکرده بود و سرشو پایین نیاورده بود،یه سیگار دیگه از جیب کتش دراورد و گذاشت لای لب هاش،و روشنش کرد.
یه کام عمیق از سیگارش گرفت،طوری که انگار عطش دود اون سیگاره.
-پووف
واقعا فکر میکنی زندگی اونقدر که فکر میکنی طولانیه؟
+اره و نه؛اره به مقداری که غذای مورد علاقتو بپزی و با ادم مورد علاقت بخوری،به اون مقدار که با همون ادم توی بالکن یه فنجون چای بخوری،به همونقدر که بتونی یه دور دور دنیا رو بگردی.
اما نه برای خیلی چیزا،برای نگه داشتن ادمایی که باید برن،برای ساختن و نزیستن. برای نشستن و فکر کردن در مورد عمر کوتاه و بدبختی ها.
-... حرفات به جا هستن... اما اونقدری هم وقت داری که تا جایی که سیر بشی از تموم شدن یهویی لذت چای با آدم مورد علاقت توی تراس ترسی نداشته باشی؟
یا اونقدری دیر کنی که وقتی به نصف دنیا رسیدی زندگیت تموم شه؟
خنده ای کردم و گفتم
+ پسر اونقدراهم سخت نگیرش...
بعضی وقتا تموم کردن مسیر کل داستان نیست،تو وقتی یه رمان یا کتاب میخونی از آخرین بند رمان یا اولش قضاوت میکنی که چه رمانی بوده؟ تو نمیدونی که اون صفحه های وسط چیا گذشته که رسیده به آخرین بندی که تو میبینی.
پس به نظر من،زندگی مثل یه کتابه و هر ثانیه اش یه حرف به هر صفحه اش هست. ممکنه هیچوقت نتونی داستانت رو تموم کنی، تو فقط سعی کردی تا جایی که میتونی بنویسیش.
این مهم ترین چیز از نظر منه.
سیگارش تموم شد و ته سیگارشو انداخت داخل جوب تا آب ببره،پاشد سر و روش رو تکوند و گفت ممنون بابت پاکت سیگار و چایی که مهمونم کردی.
امیدوارم زندگی از نگاهت همینطوری ادامه دار
باشه.
روز بخیر.