
این نوع از دیزاین پترن ها جهت بهبود رفتار مشترک بین اشیا (Object) استفاده میشود.

همون طور که از اسمش پیداست زنجیره ای از مسئولیت هاست
که به صورت سلسله وار پشت سر هم اجرا میشه

به عنوان مثال تلفن گویا به این صورته که شما بعد از تماس
باید یکسری دکمه رو زنجیره وار بزنید تا به جایی که می خواید وصل بشید

مثال دیگش ثبت نام در سایت هاست
بعضی هاشون مراحلی دارند که طولانیه و باید طی بشه مگرنه نمی تونید از سرویس استفاده کنید

دیزاین پترن Iterator همون طور که از اسمش پیداست به تکرار کردن اشاره داره
فرض کنید شما یک مجموعه مثل دانش آموزان کلاس و... دارید و بهتون گفتند جوری بنویس که مثل دیتابیس هر جور خواستیم سرچ کنیم
جستجوی دانش آموزان براساس هر چیزی می تونه باشه
نمره ، سن ، قد و حروف الفبا و...


به جای اینکه کلاس ها با هم ارتباط داشته باشند یک واسط بذاریم و بواسطه ی اون با بقیه ارتباط برقرار کنیم

درست مثل برج مراقبت
به جای اینکه هواپیما ها با هم ارتباط برقرار کنند و بگن کی می خواد فرود بیاد از برج مراقبت می پرسند

این دیزاین پترن ساخته شده تا خیلی راحت بتونیم دستورات رو تو پشته یا لیست بریزیم و در صورت نیاز Undo کنیم

دیزاین پترن Memento هم مثل Command قابلیت Undo کردن رو داریم با این تفاوت که به صورت State ذخیره می کنیم و براش اسم می ذاریم
درست مثل گیت که به هر قدمی که می خوایم بر می گردیم
فرض کنید یک بازی شطرنج هست که قراره حرکت ها رو ذخیره کنیم و Undo کنیم
اگر هزار تا حرکت با مهره ها انجام بدیم و قرار باشه برگردیم به حرکت اول برگردیم.
با Command باید دونه دونه بریم عقب تا به حرکت اول برسیم چون به صورت پشته ذخیره شده
ولی با استفاده از Memento راحت میگیم برگرد به "First Step" و راحت به حرکت اول بر می گرده

به شما این امکان رو میده که یک شئ به نام (subject) و فهرست وابستگی هاش به نام (observers) نگه دارید.بعد هر اتفاقی که روی شئ بیوفته به ناظران خبر بدید.

این دیزاین پترن خیلی شبیه به ماشینهای حالات متناهی (Finite state machines) هستند که یک رفتار رو در خود نگه می دارند و میگن در چه وضعیتی هستند.
به عنوام مثال وقتی یک مقاله تو ویرگول می نویسید اول به حالت پیش نویس در میاد و اگر منتشرش کنید به حالت انتشار در میاد.

با این روش می تونید مجموعه ای از الگوریتم ها رو تعریف کنید و هر یک از اونا رو تو یک کلاس جداگانه قرار بدید و شئ هاشو قابل تعویض کنید.خوبی این روش اینه که الگوریتم ها به چیزی وابسته نیستند و جای همدیگه می تونند عوض بشند.

به عنوان مثال وقتی تو Google Maps دو نقطه رو انتخاب می کنید ازتون می پرسه وسیله ی نقلیتون چیه؟
بعد با استفاده از الگوریتم اون وسیله ی نقلیه بهتون میگه که کی به مقصد می رسید.

با این روش می تونید یک قالب ایجاد کنید و خیلی راحت ازش شئ بسازید.

به عنوان مثال برای درست کردن شیرینی و کیک از قالب استفاده میشه.

مثال کاربردیش اینه که به جای اینکه دستی برای هر کارگر یک تابع work بنویسیم یک قالب کلی بسازیم و استفاده کنیم.

یکی از وظایف اصلی این دیزاین پترن اینه که تعامل اشیا و وظایفشون رو از همدیگه جدا کنیم.
به این صورت که اشیا بدون اینکه وابستگی بینشون باشه بتونند با همدیگه به راحتی ارتباط برقرار کنند.

مثلاً وقتی شما (customer) به تاکسی تلفنی زنگ می زنید یک منشی تلفن رو بر میداره و براتون یک تاکسی میفرسته (visitor).دیگه منشی بعدش هیچ وظیفه ای نداره و نباید شما رو برسونه بلکه وظیفه ی تاکسی هست که شما رو برسونه!