کلمهها توی سرم رژه میرن. مثل یه دسته سرباز کوکی، چپ راست چپ راست، میان و میخورن به دیوار مغزم؛میافتن و هی دوباره برمیگردن.
این روزها به تنهایی فکر میکنم. به اینکه ما آدمها از چه ترفندهایی که استفاده نمیکنیم تا زنجیر سرد و سفت تنهایی رو از پاهامون باز کنیم.حتی گاهی راضی به زنجیرهای بزرگتر و سنگینتر میشیم مثل عشقهای یه طرفه، اعتیاد و دوستان نامناسب.
اما چرا تنهایی تبدیل شده به کابوس هر شبهی خوابهای نصفه و نیمهی ما؟
حتی برای اوندسته از آدمهایی که مثل من همیشه تنهایی رو ترجیح دادن و به اون عشق ورزیدن.
میدونی به چه نتیجهای رسیدم؟!
من فکر میکنم ما از تنهایی نمیترسیم.اما میترسیم انقدری تنهاشیم که همه فراموشمون کنن.
فراموشی همون غول ترسناکیِ که لباس تنهایی به تن کرده.