
به آینده میاندیشم،به گذشته و به حال.به زندگی که بی انتهاست.این روزها دیوانهوار در سرم کارگران مشغول به کارند.میاندیشم،بهتاریکی،بهنور به هرچه بود و هست و نیست.به اسکلهی تنها و متروکه که بند بند دل چوبیش ترک برداشته برای قدمهای هر روزهی ماهیگیران، بوی تند ماهی و طناب پوسیدهی قایقها.
آیا آنسوی آبها کسی هست؟
شاید پیرمردی، آرام برروی صندلی چوبیش نشسته است به تماشا.تمام سالها را و تمام انسانها را.شاید آنسوی این آبها کسی تمام حواسش به ما هست.