نمیدونم کسی شاید این نوشته رو بخونه یا نه اما مینویسم شاید کسی بخونه و کمک کنه ....
من یه جوون هجده ساله ام و الان در مهمترین قسمت انتخاب زندگی ...انتخاب بین ماندن و نماندن ...پشت کنکور برای رشته ای بهتر در تجربی ...یا رفتن دنبال علایق و رویاها و دوراهی معروف...در یک طرف عقل بزرگان که جز رشته های برتر و قبولی کنکور قبول نمیکنند و از طرفی حرف دل خود که غیر رفتن به سمت علایق خود را قبول ندارد...از خود میپرسم اگر به دنیال علاقه خود بروم ایا واقعن موفق میشوم؟بیست سال بعد با خود چه خواهم گفت؟ایا موفق شدم یا اشتباه کردم و باید به حرف اطرافیان گوش میکردم؟؟ایا قبول شدن در یک رشته تاپ با یک زندگی نسبتن خوب ارزش مصرف یک عمر را دارد یا رفتم دنبال علایق در جایی غیر از دانشگاه ؟ایا این ها طرفن تصورات و رویاهای یک جوان خامو بی تجربه است و در این جامعه جایی ندارد؟