
سلام به همه ی دوستانی که نه تصویر ازشون دارم نه صدا ولی اینجا میتونم خط فکری شما عزیزان دنبال کنم.
این اولین نوشته من هست به همین منظور کلی فکر و ایده تو سَرم بود تا زمانی که چشمم اُفتاد به صفحه کلید ، ایده ها که رفت هیچهی فِک میکردم سواد نوشتن هم ندارم.
همون لحظه بود که این فکر به سرم زد تا شروع کنم بداهی تایپ کردم. وقتی صدای تایپ اولین کلمه که سلام بود به گوشم خورد، مثل این بود که انگار صفحه کلید باهام حرف میزدُ میگفت بعدی لطفاً...
اُستاد حمید رضا سلیمانی که افتخار حضور در کلاس هاشونو دارم ، غیر از اینکه فکر منو کامل درموردِ این دنیای مجازی بی انتها و مخصوصاً همین گوگل خودمون که من قبلاً مهمترین کاری که باهاش کردم کپی کردن پروژه دانشگاه بوده ،بهم یاد دادن که سخت ترین قدم اولین قدم هست.
البته خودمونیما اگه برا خودم یه کاری ۱۰۰ قدم باشه از قدم ۱۰ به بعد برام محالترینه ...
عنوان این متن هم یه جورایی جالبه ، از یه سو انتخاب اسم کاربری خودمُ توجیه میکنه هم یه جورایی اشاره به خطای انسانی ندارد،بله چون اینجا که کسی ماجراجویی نکرده... اشاره دارد به اینکه دَمه شما گرم آقای صفحه کلید که با این صدای آشنا و باحالتون مارا در این امر یاری کردین .
الان نگی، ای بابا قَلمش بیک نیست سیاسیه...من و همینطور شما میدونیم نیازی نیست سیاست بدونیم یا حتی راجبش بخونیم.حالا چرا ؟ چون کاره آمریکاست... این جمله دَسته هر نویسنده،تفکر،سفیر ،کبیر،غیره وذالک بسته ،از بس که کامل و پر کاربرده .
ممنون ازینکه گذاشتی خودم حوصلتو سر ببرم ولی خب عوضش امنیت داریم ...ای بابا ببخشید ،عوضش یِجا پیدا کردی که هروقت حوصلت سرجاش بود بیای که اَزَت انتقام سخت بگیرم ....نه انگار درست بشو نیستم کم کم برم تا نیومدن.
خیلی مراقب باشید ...