دفتر اول؛ توهم زمان

لپ تابم رو روشن میکنم و ویرگول رو باز میکنم. می خوام بعد از مدتها بنویسم.
پست جدید رو باز میکنم و انگشت هام نمایش رقص باله رو روی دکمه های کیبورد اغاز میکنن و صدای مسرت بخش دکمه ها مثل نوازنده ایی قهار رقصنده های من رو به وجد میاره و این سمفونی رو کامل میکنه.
تمرکز میکنم و اجازه میدم این ارامش من رو به عمق ذهنم و مرز بین خودآگاه و ناخودآگاهم ببره.
چشمم رو چند ثانیه میبندم و بعد...
بعد صدای فرود یک قطره روی اب رو میشنوم. چشمم رو باز میکنم. خودم رو در میانه دریاچه ذهن پیدا میکنم.
جایی که همیشه ازش خوشم میومد. دریاچه ایی پر رمز و راز واقع در میانه کوهستان های واقع در قعر خودآگاه که سطح اون معنای «مرز خودآگاه و ناخودآگاه» رو مجسم میکنه.
به زیر پام نگاهی می اندازم. روی آب ایستادم و آب با من مثل یک جسم سلب رفتار میکنه تا یک سیال آزاد و رها!
البته طبیعیه. خودم نخواستم که در ناخودآگاه غرق بشم.
ماهی های افکار زیر پام و توی اب اینور و اون ور میرن. بعضی ها اروم، بعضی ها تند؛ بعضی ها عادی و بعضی ها عجیب الخلقه.
سرم رو بلند میکنم و به اطراف نگاهی می اندازم. به جنگل های انبوه کوهستانی که دور تا دور دریاچه رو گرفته. هوا به شدت تمیز و خوبه.
صدایی از پشت سرم میاد:
+ از کجا شروع کنیم؟ بعد از مدتها می خوایم بنویسیم و کلی موضوع برای نوشتن داری.
به چهره اش نگاه می کنم. پسری با قد عادی و موهای مشکی. انگار دارم توی ایینه نگاه میکنم. اون منم فقط با لباسی متفاوت.
تا میام که خوب بررسی اش کنم صدای دیلینگ گوشی ام میاد و رشته افکارم رو از هم پاره میکنه.
حواسم رو دوباره جمع میکنم و به روبروم نگاه میکنم. لپ تاب جلومه و دست هام هنوز دارن بی اختیار زمان حال رو روایت میکنن و مثل گنجشک های سرگشته در بهار از این شاخه به اون شاخه و از این کلید به اون کلید میپرن.
به ساعت نگاهی میکنم.
باید برم بیرون. کاری دارم که من رو میطلبه. مثل اینکه زندگی اجازه بلند پروازی بیشتر بهم نمیده. دستام کند تر و کند تر میشن. صدایی توی گوشم نجوا میکنه: قول میدم برگردم و کامل ات کنم...
روی دکمه ابی رنگ انتشار پست کلیک میکنم.