چرا همش نمی تونم به اوج بپرم؟
چرا دوست دارم مثل یک راکت، در یک حرکت به اوج آسمون برم، درحالی که خلقت ازم می خواد بال به بال و سانت به سانت بالا برم؟
چرا (به قول بابا) نسل ما انقدر هیجانیه؟
چرا همش درس هام رو می افتم؟
چرا تفریح خوبی ندارم؟
چرا... چرا دخترا اندازه ایی که باهاشون ازدواج جذاب نیستن؟
شاید... چرا خودم اندازه ایی که باهام ازدواج کنن جذاب نیستم؟
چرا وقتی کل روز سریال میبینم سرم درد میگیره؟ انصافا این یکی احتمالا پرسیدن نداشت😅
ما خیلی فکر میکنم. از ما منظورم نسل الوده به فضای مجازیه. مغزی که تو اکسپلور کلی محتوای شاید بی ربط و یا متفاوت میبینه و با اطلاعات بمب بارون میشه، در نهایت هم هیجانی میشه. و شاید هم دنبال کردن یک روند طولانی از یاد ببره. ذهنی انفجاری و هیجانی، که انفجارش حداکثر یک ربع طول میکشه.
مخالفش، ذهن غیر انفجاری ارام میسوزه، و مدت زیادی هم میسوزه. به جای اینکه بترکه و سریع تموم بشه😅😅😅
دوست دارم مغزم رو ازاد کنم. از الودگی پاک کنم. که اروم بسوزه و اطرافش رو روشن کنه.
می خوام بتونم لذت ببرم از پیشرفت اروم، هر روز یک صفحه درس خوندن حال بده. نه اینکه فقط اخر ترم دیدن نمره نهایی حال بده.
البته معمولا چون توی طول ترم حال نمیده، نتیجه اخر ترم هم اصلاااا حال نمیده😅🥲
نمیدونم.
فقط میدونم یک قدرت بزرگ و کلی نعمت عظیم بهم دادن. و من مطلقا نمیتونم ازشون درست استفاده کنم. انگار یک بچه پنج ساله رو بنشونی توی کابین خلبان یک جت جنگنده! دکمه ها رو میزنه و صرفا شاید باله ها رو تکون بده چند تا چراغ روشن کنه.
چی به اون بچه دادن و چه کار هایی میشه باهاش کرد، و اون بچه باهاش چیکار میکنه!
تازه این تشبیه کامل نیست، چون نفس سرکش و وسوسه و... توش اصلا نیست..!
خدا به خیر کنه
