تصور کنید قلمی به شما میدهند و از شما میخواهند "تنهایی" را در هر فرمی که میتوانید به تصویر بکشید. با همین ایده این اثر را نوشتم. تابلوهایی به درون که با کلمات کشیده شدهاند. پنجرهها. همین.
تابلوی اول - تنهایی
تو خونه تنها بودم. حدودا 7 - 8 سالم بود. قلبم سنگینی میکرد. دوچرخهام رو تازه خریده بودم و برام خیلی عزیز بود. برش داشتم و رفتم بیرون که یک چرخی بزنم. خیابون پر از آدم و سر و صدا بود ولی هیچ کجا دوستانم رو پیدا نکردم. هیچکی نبود باهاش دوچرخهسواری کنم. دوچرخهام رو یک گوشه وسط شهر ول کردم و پیاده برگشتم خونه. زنگ در رو زدم ولی کسی برام باز نکرد. نشستم پشت در و زانوهام رو بغل کردم. یکهو صدای زنگ در تو سرم پیچید. از خواب بلند شدم. 38 سالمه و تو خونه تنهام. راستش بچگی هیچ دوستی نداشتم و همیشه تنهایی دوچرخهسواری میکردم.
تابلوی دوم - خودخوری
توی یک اتاق سفید تنها بودم. سرد. ساکت. منگ. زمان گذشت و هوشیارتر شدم. چند نفر دیگه هم اون طرف اتاق بودن. یکی کف زمین افتاده بود و سه نفر دیگه بالای سرش، داشتن میزدنش. کسی که کف زمین بود از همه سنش بیشتر به نظر میرسید و تقریبا جوان بود. بقیه کوچیک و کوچیکتر بودن. چهره هر 4 تاشون مثل برادرای خونی، شبیه هم بود. حس آشنایی داشتن ولی یادم نمیاومد اینها رو کجا دیدم. نگاهم رو ازشون گرفتم؛ هنوز سرد و بیتفاوت بودم. یک لحظه بعد به خودم اومدم و دیدم همه جای بدنم درد میکنه. بعد چشمام سیاهی رفت... .
چشمام رو باز کردم و دیدم منم دارم اونی که رو زمین افتاده بود رو میزنم. به نفس نفس افتادم. انگار بدنم دست خودم نبود. نمیتونستم از حرکت بایستم. همه جا سکوت بود و ضربه. اون موقع دلم به حالش نسوخت ولی خواستم صورتش رو ببینم که دوباره از حال رفتم. اینبار با یک درد شدید بیدار شدم. دیدم کف زمین افتادم و چند نفر دارن به من حمله میکنن. با هر ضربه بدنم آسیبی نمیدید ولی دردش توی سرم مثل زنگ میپیچید. خواستم چیزی بگم ولی صدام در نمیاومد. بدنم رو چنگ زدم. چشمام رو روی هم فشار دادم. خواستم فریاد بزنم و التماس کنم. ولی توی سرم صدای وحشناکی شنیدم که انگار مغزم رو خراش میداد. دینگ دینگ.
از خواب پریدم. صدای گوشیم رو قطع کردم. بدنم خیس عرق بود و میلرزید. خواستم بلند شم که چشمم به آینه افتاد. یادم اومد اون چهره لعنتی رو کجا دیده بودم.
تابلوی سوم - حسرت
از توی راهپله صدای گریه شنیدم. به سمت در رفتم ولی صدا قطع شد. در رو باز کردم و یک دختربچه حدودا 3 - 4 ساله رو دیدم که داشت تنهایی از پلهها پایین میرفت. نزدیک بود بیفته. از دم در دستش رو گرفتم. خواستم برم تو راهرو که دیدم کف زمین خیلی کثیفه. دنبال کفشام گشتم ولی یک لنگش نبود. حدس زدم باید تو جاکفشی باشه ولی دستم به جاکفشی نمیرسید. سعی کردم برم سمت جاکفشی ولی بچه از جاش تکون نمیخورد. حتی نتونستم بلندش کنم. یک لحظه ولش کردم تا برم کفشام رو بیارم و ببرمش پایین؛ با خودم گفتم حتما میتونه یک لحظه سر جاش وایسه. نتونست. تو چشم به هم زدنی افتاد پایین راهپله و همه جا ساکت شد. با پای پتی آروم از راهپله رفتم پایین و بغلش کردم. دستها و پاهام چرک و خونی شدن. به صورت بیرنگش نگاه کردم و ته چشماش انعکاس خودم رو دیدم. همون موقع یکهو بدنم سرد و سفت شد. نه میتونستم کاری بکنم و نه فریاد بزنم. بعد یک جاذبه نامرئی من رو بلند کرد و آروم از دخترک دور شدم. توی اتاقم کشیده شدم و افتادم روی تختم. غم غریبی به سینهم فشار آورد و چشمام رو بستم. بعد چشمام باز شد و از خواب بیدار شدم. رفتم توی راهرو ولی در جاکفشی رو باز نکردم.
کاش میگفتم. کاش آسمان عاطفهای میداشت.
تابلوی چهارم - خستگی
تمام روز پشت میزم نشستم و دارم یک کاری میکنم. فقط کار، فقط کار، فقط کار. دیگه خسته شدم. بلند میشم و میزنم زیر میز. به سمت کمدم میرم و پتو و بالشتم رو برمیدارم. بالاخره بیرون زدم. سرم درد میکنه. بیرون پتو رو میکشم رو سرم تا کسی من رو نبینه و من هم کسی رو نبینم. راه میرم تا جایی که دیگه نمیتونم ادامه بدم. فکر کنم وسط یه خیابون باشم ولی اهمیتی نمیدم. همینجا بالشتم رو میذارم و میخوابم. برای یک لحظه احساس آرامش میکنم. لحظه بعد صدای گوشخراش بوق یک ماشین رو میشنوم. فقط پتوم رو میکشم رو سرم و چشمام رو محکم میبندم. امیدوارم چرخای درشت ماشین سرم رو له کنه. ولی نکرد. ناچار از خواب بیدار میشم. وقتشه برم سر کار.
تابلوی پنجم - بیحوصلگی
روی سنگی در ساحل نشسته بود. از تکرار و تکرار و تکرار خسته شد. بلند شد و روی شنها طرحی کشید. بازهم کشید و کشید و بعد از کشیدن خسته شد. نشست و نگاه کرد. موج ها آرام طرح ها را پاک کردند. چیزی نماند. از ساحل و موج ها خسته شد. شاید دفعه بعدی کوتوله بسازد و شاید جنگل و شاید مزرعهای. خودش میداند با خودش. اصلا مگر طرح از این چیزها سر در میآورد؟
پایان.
در دنیای واقعی، خواب سورئالترین تجربه و عمیقترین برخورد ما با ناخودآگاه خود است. فروید در تعبیرخواب میگوید: ((خواب در حقیقت دارای معنایی است و تنها در اثر فعالیت ناقص مغز، چنان که دانشمندان پنداشتهاند، به وجود نیامده است. - تعبیر خواب شاهراهی است به شناخت فعالیتهای ناخودآگاهِ ذهن.))
از آن جهت که کشف لذت بخش است؛ فکر میکنم توضیح اضافه خیانت به خواننده باشد -که اگر اینطور باشد من در حال خیانت ام-. گاهی باید برای خواننده فضای خالی گذاشت تا هرطور مایل است پر کند. این یعنی ادبیات مینیمال.
چخوف در نامهای به برادرش نوشت: ((کوتاهی خواهر استعداد است؛ به تو توصیه میکنم شیفتهی توصیفهای طبیعت نشوی و کوتاه بنویسی.))
نقلی از اوکام هست که گفته است: ((افزودنِ بسیار برای کاری که با اندک میشود، بیهوده است))
علیرضا محمدی
