غروب برفی. هوای دلگیر. خاکستری. آلوده. نویسنده‌ی بی‌پول در حال برگشتن به اتاق‌اش بود. در دفتر روزنامه کار می‌کرد ولی از روزنامه‌نگاری متنفر بود. نه پولش خوب بود؛ نه خبری از ایده و الهام بود. با تمام حقوق امروزش دو قرص نان خریده بود. می‌توانست یک نان با کیفیت بخرد ولی سیراش نمی‌کرد. البته دو نان هم برای او زیاد بود. در خیابان سعی می‌کرد نان‌های ارزان‌اش را پشت‌اش پنهان کند. او قبلا آرمان و آرزوهای زیادی داشت. می‌خواست به شهر بیاید و نویسنده بزرگی شود. در نهایت کمی از پس انداز پدرش را دزدید و به شهر آمد. مغرور و ناپخته. می‌خواست پولی چاق به جیب بزند. بعد برگردد به آبادی و برای پدراش گاوآهن بخرد. شاید هم در شهر می‌ماند و پول را صرف خوشگذرانی می‌کرد. دهاتی خوش‌خیال. اما چند کتاب ناموفق -که حتی چاپ هم نشدند- و شغلی از سر اجبار، تغییراش دادند. دیگر نمی‌دانست از چه خوشش می‌آید ولی خوب می‌دانست از چه چیزهایی متنفر است. بیشتر از همه هم از مردم بدش می‌آمد. فکر می‌کرد مردم ارزش ادبیات نمی‌دانند و فقط دنبال اخبار، فوتبال و این مزخرفات هستند.
نیمچه نویسنده به سر مجله گدایان رسید. البته فقط خیابان‌هایش مال گدایان بود. نویسنده با خجالت چهره‌اش را پوشاند ولی نان‌ها را جلوی‌اش گرفت.
در ابتدای خیابان مرد نحیفی ایستاده بود. پشت مرد پسر بچه‌ای پنهان شده بود. سعی کرد اهمیت ندهد ولی مرد نحیف به نویسنده نزدیک شد. او سراش را پایین انداخت و دست‌اش را به گدایی دراز کرد و گفت: ((لطفا کمی از نان‌ات به من بده. برای خودم نمی‌خواهم. پسرم گرسنه است)). نویسنده از کنار مرد رد شد؛ بعد لحظه ای ایستاد و فکر کرد. بعد به سمت مرد نحیف برگشت. نان‌ها را به سمت مرد گرفت. مرد لبخندی زد و این لطف را قبول کند. او یک نان برداشت. در این حال نویسنده سریعا دست مرد را در هوا گرفت. با نگاهی به سردی هوا، گفت: ((اکت‌ات را به جای‌اش می‌خواهم)). مرد کت قهوه‌ای به تن داشت. کهنه و پینه بسته. معلوم بود در زمان خودش کت خوبی بوده ولی عمر خوداش را کرده بود. مرد نحیف در سکوت نان را سر جای‌اش گذاشت و رفت کنار پسرش نشست. نویسنده به مرد پشت کرد و پوزخندی زد. راه اتاقش را پیش گرفت و پشت سرش را هم نگاه نکرد. قبل از خواب با خودش فکر کرد: ((مرد از ترس سرما برای پسراش نان نگرفت. شاید پسراش از گرسنگی بمیرد؛به خاطر یک کت قهوه ای کهنه. هه هه. عجب داستانی بشود)). چشمان‌اش را بست.خواست بخوابد ولی خوابش نبرد. چند ساعتی و گذشت نور شمع‌اش خاموش شد. داشت خوابش می‌برد که یکباره چشمان‌اش باز شد و سراسیمه برخاست.
مانند کسی که صاعقه خورده باشد حیران گشته بود. اتفاقات چندی پیش را باور نمی‌کرد. باور نمی‌کرد خودش این کارها را کرده باشد. سرش را به دیوار می‌کوفت و تلاش می‌کرد بفهمد این‌ها را در کدام داستان خوانده بود؟ چندی که گذشت شال و کلاه‌اش را برداشت خواست بیرون برود که چشم‌اش به کیسه‌ی نان‌های دست نخورده دم در افتاد. آن را هم برداشت. به وسط خیابان گدایان که رسید کسی را نیافت. چرخی زد و اطراف را برانداز کرد. زیر لب گفت: ((حتما خواب بوده)). برگشت به سمت اتاق‌اش و همان جمله را زیر لب تکرار می‌کرد. به دم در که رسید لحظه‌ای خشک‌اش زد. کیسه نان دست‌اش را به گوشه‌ای از خیابان پرتاب کرد. به داخل اتاق رفت و سعی کرد بخوابد. با اولین پرتو نور خورشید دوباره از تخت برخاست. هنوز خسته و آشفته بود. صبح زود از خانه بیرون زد. هیچ کیسه نانی ندید. آرام شد و کمی اطمینان خاطر یافت. به سمت دفتر روزنامه رفت. این بار یادش رفت چهره‌اش را بپوشاند.یک خیابان بالاتر گروهی دید که دور هم جمع شده‌اند. جلوتر که رفت پیکر کودکی را دید که به دورش یک کت قهوه‌ای کهنه پیچیده شده. ذهنش خالی شد. سعی کرد خودش را از خواب بیدار کند. افسر شهربانی که تازه به آنجا رسیده بود گفت: ((سرمای دیشب خیلی سخت بود. پسر هم که بجز پوست و استخون جونی نداشته. احتمالا بخاطر ضعف مرده)). نویسنده با اضطراب از آن محل گریخت. مانند مجرمان تحت تعقیب صورت‌اش را پوشاند. فکر کرد باید از شهر بگریزد و به آبادی دور دستی برود.
به خیابان گدایان که رسید پرید داخل یکی از کوچه‌ها. در میانه کوچه مرد نحیف را دید که گوشه‌ای افتاده بود. او درحالی که یک نان کثیف و کپک زده در دست داشت؛ جان‌اش را تسلیم کرده بود. ظاهرا سرما سردتر بود. نویسنده بالای سراش ایستاد. نمی‌توانست حرکت کند. کمی بعد پیرمردی از دری نزدیک همان‌جا بیرون آمد. با دیدن نویسنده و جنازه کمی شوکه شد. نزدیک‌تر آمد و جنازه نگاه کرد. رو به نویسنده گفت: ((نمی‌خواد بگردیش. این بابا یه هسته خرما هم ته جیباش نی. سر تا پاش فقط یه جفت کفش درست حسابی داشت. اونم دیشب وقتی اومده بود واسه گدایی تونستم با یدونه نون مونده باهاش طاق بزنم. معامله پر سود. هه هه )). پیر مرد با غرور و افتخار به کفش هایش اشاره کرد. ادامه داد: (( بهش گفتم بعدا بر نگردی بزنی زیر معامله! اونم درجا قبول کرد. ولی بعد یه مدت برگشت و گفت دیگه به نون احتیاجی نداره. گفت البته می‌تونم کفشارو هم نگه دارم. فکر کردم می‌خواد بعدا به پلیس بگه من کفشاشو دزدیدم. حتما می‌خواست اسم منو خراب کنه. سرش داد زدم و گفتم بره گم بشه. حالا این عوضی طماع رو ببین چی به سرش اومده.)) پیر مرد خندید و رد شد. نویسنده نمی‌دانست چه کند.. پیرمرد از ته کوچه برگشت و جیب‌های جنازه را گشت. چیزی نیافت. کمی عصبانی شد و به تن بی‌جان مرد لگدی زد. چشمش به نان کپک زده افتاد. آن را برداشت و در جیب گذاشت. بعد راه‌اش را کشید و رفت. وقتی برف‌ها آب شد نوبت دومین ملاقاتی رسید.
افسر شهربانی که بالای سر کودک دیده بود، ته کوچه ظاهر شد. به طرف نویسنده آمد. نویسنده بدون مقاومت دستان‌اش را به طرف افسر گرفت. ولی افسر از کنارش گذشت و به طرف جنازه رفت. بعد از بررسی جنازه به نویسنده گفت: (( این بابا رو می‌شناسی؟)) نویسنده با صدای لرزان گفت: ((نه نمی‌شناسم، ولی...)) افسر بی توجه به حرف‌های نویسنده؛ گفت: ((به هرحال اگه آشنایی چیزی داره بگو بیاد هزینه کفن و دفن‌اش رو بپردازه. البته اگه دنبال دیه ست بهتره بره از آسمون شکایت کنه و وقت شهربانی رو نگیره)). افسر خندید، جنازه را بر کول‌اش گذاشت و رفت. نویسنده حس کرد باید به دنبال افسر برود و اعتراف کند. آرام و با احتیاط قدمی برداشت. وقتی نگاه‌اش به افسر و جنازه افتاد متوجه کت افسر شد. همان کت قهوه‌ای بود. نویسنده ایستاد و دیگر به دنبالشان نرفت. حالا فقط خودش مانده بود.
داستان بالا را در وسایل برادر بزرگترامکه تازه به دهات بازگشته بود؛ یافتم. آن را برداشتم و به شهر بردم. خواستم ببینم از چاپش چیزی کاسب می‌شوم یا نه. جلوی در نقاشی یک گاو قرمز بزرگ بود. از نقاشی خوشم آمد. داخل رفتم. مرد خیکی و زشتی کاغذها را از من گرفت. خیکی به من گفت: ((قصد دارم داستان را در روزنامه چاپ کنم. فقط باید اسمش را عوض کنیم. اسم "کت قهوه‌ای" زیاد جالب نیست. "اعتراف" رو بیشتر دوست دارم. ممکنه سر و صدا زیادی کنه)) به او گفتم هرکاری دلش می‌خواهد بکند فقط پول من را بدهد. کمی بد خلاقی کرد و نهایتا گفت که بعد از ویرایش نهایی برگردم. موقع بیرون آمدن از دفتر روزنامه باز نگاهم به نقاشی گاو قرمز افتاد. بعد از دیدن سردبیر خیکی، تازه معنی این نقاشی را فهمیدم.
بعد از گرفتن پولم به دهات برگشتم. خواستم کمی از پول را به برادرم بدهم ولی قبول نکرد. به من گفت: ((من هیچوقت در زندگی‌ایم هیچ ننوشته‌ام. اصلا بی‌سوادم. دیگر هم نبینم به کسی بگویی من به شهر رفته‌ام!)) احتمالا کار سر زمین دیوانه‌اش کرده. باید از این دهات بگریزم. شاید به شهر بروم و نویسنده شوم. سردبیر که گفت استعداداش را دارم.
