روزی روزگاری در این سرزمین دروازهای باز شد و هزاران شیطان پا به این جهان نهادند. آنان مظهر آشوب بودند و هر کجا پا میگذاشتند تنها نابودی و ترس به ارمغان میآوردند. در آن زمان سرزمین انسانها گروهی از بزرگترین جادوگران و شوالیههای هر نژاد را فراخواند. آنان را گروه قهرمانان نام نهادند. قهرمانان به جنگ شیاطین رفتند و لشکر اصلی آنان را شکست دادند. سرانجام نبرد سهمگینی میان پادشاه شیاطین و قهرمانان سر گرفت و در آخر قهرمانان پیروز شدند. آن قهرمانان لقب نجیبزاده گرفتند و نوادگانشان قرنها بر این سرزمین حکومت کردند.
بخشی از کتاب تاریخ پادشاهی جادو
گزارش سرباز گارد پادشاهی از روز حادثه - سال 600 پس از پیروزی
امروز امیدهای جوان پادشاهی دور هم جمع شدهاند. فرزندان بزرگترین نجیبزادگان قدرت نمایی میکنند و جایگاه خود را نشان میدهند. شنیدهام شاهدخت سوم مونا جوایز را اهدا میکند. تمام سعیم را کردم که جمعیت را کنار بزنم و چهره کسانی که برکت خدا را دریافت کردهاند از نزدیک ببینم. همگی خوش چهره و سرحال و بسیار قدرتمند بودند. ولی آنطور که انتظار داشتم هاله الهی در ظاهرشان پیدا نیافتم. فرزند مبارزان کوهستان که کیان نام داشت از بقیه بیشتر توجهم را جلب کرد. او بین همه 66 شرکت کننده نفر آخر شده بود. پیدا بود بقیه از او دوری میکنند. احتمالا به خاطر آن لباسهای کهنه و صورت پر از زخمهای تازهاش تنها بود. البته او همچنان که درخور نواده بزرگ مردان کوهستان باشد با غرور ایستاده بود. البته به نظرم بیچاره آمد. میخواستم این مراسم عروسک گردانی شکوهمند را ترک کنم که یکباره دروازهای سرخ زیر پای نجیبزادگان جوان باز شد و آنها را بلعید. همه چیز در یک چشم به هم زدن اتفاق افتاد. لحظه آخر چشمم به چشمان نوادگان قهرمانان افتاد، آنها ترسیده بودند.
کیان
بعد از سقوط همگی وحشت کرده بودیم ولی شاهدخت کنترل جمع را بدست گرفت. مونا زیبا و باوقار و باهوش است. از آنهایی است که انگار برای رهبری به دنیا آمدهاند. شاهدخت جزو معدود اشرافی است که ازشان بدم نمیآید و فکر میکنم او هم جزو معدود افرادی است که از من بدشان نمیآید. به نظر میرسد دروازه ما را به دوزخ آورده. جای ساکتی است و همه اینقدر ترسیدهاند که به من توجهی نمیکنند. اینحا بیشتر از مراسم احساس آرامش میکنم. شاهدخت همه را در چند دسته قرار داد و توضیح داد که باید به سمت نور قرمز پشت کوه حرکت کنیم. او از تمام اشرافی که در مناطق نزدیک کوهستان بودند درباره عبور از کوه سوال پرسید. به نظر میرسید باقی این نازپروردهها چیز زیادی درباره کوه نمیدانستند و داشتند مزخرف تحویل او میدادند. به او گفتم شیب این منطقه خیلی زیاد است و با توجه به سستی خاک و سنگها احتمالا نمیتوانیم از کوه عبور کنیم. شرایط منقطه را بیشتر برای شاهدخت و سایر اشراف توضیح دادم که ناگهان یکی از اشراف بلند سرم فریاد کشید. او فرزند دریادار جنوب و یکی از برندگان رقابت قهرمانی، آرش بود. آرش به من گفت که یک اشرافزاده ترسو و ضعیف هستم و موانعی که گفتم جلوی نوادگان قهرمانان هیچ نیستند. راستش حوصله بحث نداشتم و البته بخشی از حرفهای او درست هستند. من واقعا ضعیف هستم و برای اینکه زنده بمانم نیاز داشتم که ترسو بشوم. کوهستانهای غرب مثل باقی جاها آرام و در صلح نیست. پر است از جنگهای داخلی و خیانت و شورش و سرکوب و سقوط.
بعد از آن تحقیر، مرا از دایره مشورت کنار گذاشتند و بعد شاهدخت تصمیم گرفت باید از کوه عبور کنیم. دوست دارم تنها باشم و رهایشان کنم ولی در جهنم داشتن چند یار -هرچند که از تو بدشان بیاید- احتمال بقا را خیلی افزایش میدهد. با آنان راهی شدم. حداقل وجود شاهدخت کمی به من آرامش میدهد. در دفترچه خاطراتی که همراه دارم نوشتم: ((تا به حال که جرئتش را نداشتهام. اما اگر از این واقعه نجات پیدا کنم به شاهدخت اعتراف میکنم که دوستش دارم. حتی اگر تمام سرزمین به من بخندند))
شاهدخت مونا
یک بیابان بزرگ با خاکی سرخ و پر از صخرههای تیز و خشن و چشمههای متعدد مذاب. هیچ موجود زندهای در اینجا نیست. یک سکوت وحشتناک همه جا را فرا گرفته بود. انگار از آسمان ترس میبارد. در کوهی از دور دست نور قرمزی میبینم. شبیه به نور همان دروازهای بود که ما را به اینجا آورده. برای اشراف توضیح دادم که در کجا هستیم و گفتم احتمالا باید به طرف آن نور سرخ حرکت کنیم. از اشراف درباره جغرافیائ این ناحیه پرس و جو کردم ولی چیزی نمیدانستند. کیان که از اول آرام به نظر میرسید جلو آمد و لپ کلاماش این بود که نمیتوان از این منطقه عبور کرد. حرف او منطقی است ولی احتمالا مجبوریم از این کوه عبور کنیم وگرنه اینجا ماندن چیزی جز مرگ به همراه ندارد. توضیحات او داشت ترس به دل دیگران میانداخت و اینگونه کنترلشان سخت میشد. به همین خاطر به جناب آرش گفتم که برود کاری کند تا دیگران حرفهایش را جدی نگیرند و آرام شوند. از این جهت که در دوئل کیان شکست سختی از آرش خورده بود حرفهای آرش در دل اشراف اعتبار بیشتری از کیان داشت. به هر جانکندنی که بود به پای کوه رسیدیم. از اینجا تازه عذاب واقعی شروع شد. هر چند ساعت یکبار یکی از اشراف سقوط میکرد و جان میداد. کنترل این همه آدم در همچین جایی واقعا دشوار است. فکر میکنم در زندگیم هیچوقت چنین وحشتی را تجربه نکرده باشم. وقتی به بالای کوه رسیدیم تقریبا تنها 20 نفر از اشراف زنده مانده بودند. بجز کیان همه بازماندگان جزو رتبهدارهای قدرتمند بودند. پشت کوه دره عظیمی پر از گاوها و بزهای وحشی بود که همگی در سکوت خشکشان زده بود. صحنه وحشتناکی بود. ناگهان فشاری عظیم بر همه ما وارد شد و به زانو در آمدیم. جلویمان پیرمردی خمیده با ردایی به رنگ سرخ تیره ایستاده بود. به طور غریزی همه از او وحشت داشتیم؛ بدون آنکه حتی بدانیم او کیست. پیرمرد ناگهان خنده کریهی سر داد و گفت: ((بعد از این همه وقت دوباره توانستم دروازهها را باز کنم و ببین چه شکاری گیرم آمده. فرزندان برکت گرفته)). سرم را بالا گرفتم و گفتم تو کیستی. پیرمرد پاسخ داد: ((من خدای این جهانم.که احتمالا شما به من بگویید خدای شیاطین)). هیچکس جرئت تکان خوردن یا حرف زدن نداشت. شیطان آرام گفت: ((شاید اینقدر ها هم شکار خوبی نداشته باشم. شما که قبلا برکت خدای خودتان را دریافت کردهاید و آن موجودات-با دست به گاو و گوسفند های خشک شده اشاره کرد- هم که از دنیای شما آمدهاند شعور و استعداد لازم برای دریافت برکت مرا ندارند)). حالا به نظر کلافه میرسید و ناگهان جیغ کر کنندهای کشید. ((حالا که از شما به من خیری نمیرسد حداقل سرگرمم کنید. بیایید معامله کنیم. یکی از همرزمانتان را قربانی من کنید من هم شما را از این کوهستان عبور میدهم. جان یک انسان دربرابر این همه. بازی جالبی است، نه؟)). بعد دوباره جیغی کشید و محو شد. تنها زمانی شیطان رفت دوباره توانستیم نفس بکشیم و بایستیم. اینجا واقعا جهنم است.
آرش فرزند دریا جنوب
از کودکی مادرم برایم داستان پهلوانان کوهستانهای غرب را تعریف میکرد. اولین قهرمانانی که بر علیه شیاطین به جنگ رفتند از کوههای غرب بودند. میگفتند آنان بیشترین جنگ آوری و شجاعت را دارند. ولی کیان فرزند کوهستان مرا نا امید کرد. او حساس و ضعیف بود. تقریبا ضعیف ترین اشراف زادهای که تا به حال دیده بودم. راستش از او کینهای نداشتم ولی او به انتظاراتم خیانت کرد. پس چه وقتی در دوئل مقابل او قرار گرفتم و چه وقتی درخواست شاهدخت را شنیدم، فقط میخواستم عصبانیتم را تخلیه کنم. در کوه جهنمی خیلی از مبارزان قدرتمند را از دست دادیم ولی او مانند موش زنده ماند و این به داغ دلم افزود. پس وقتی شاهدخت گفت که قصد دارد با شیطان معامله کند تنها کسی که به نظرم آمد لایق قربانی شدن است کیان بود. شاهدخت ابتدا پرسید کسی داوطلب میشود یا نه و معلوم بود کسی جان عزیزش را به شیطان نمیسپرد. در نهایت تصمیم گیری بر عهده شاهدخت بود. ابتدا شاهدخت و سپس همه اشراف باهم به کیان نگاه کردیم. شاهدخت گفت: ((برای به اینجا آمدن تلفات زیادی دادهایم. حتی اگر بتوانیم از کوهستان عبور کنیم احتمالا باید با لشکر حیواناتی که برکت شیطان را گرفتهاند مبارزه کنیم. فرزند کوهستان تو در بین ما ضعیفترین هستی و در مبارزه کمکی نمیکنی. غرور اجدادت را حفظ کن و خود را فدای پادشاهی کن. قسم میخورم نامت به نیک بماند)). کیان به فکر فرو رفت. حق با شاهدخت بود. یک نفر باید فدا میشد. کیان مانند یک تاجر حقیر زیرک بود و احتمالا داشت فکر میکرد چطور با کلمات بازی کند تا ما را راضی کند. دستم را روی شمشیرم گذاشتم و رو به او گفتم: ((ما از تو کینهای نداریم ولی درک کن این فداکاری باشکوه و لازم است)). فرزند کوهستان بعد از دیدن شمشیرم کمی لرزید و بعد گفت: ((شاهدخت دستور تو روشن است و تو آدم منطقی هستی. یقین دارم که اگر فدا کردن خودت شانس زندهماندن این جمع را افزایش میداد روح خود را به شیطان میفروختی. و حالا به نظر میرسد برای من چارهای نگذاشتید. تنها یک درخواست دارم. از من یک قهرمان نسازید. به مردم و خانوادهام بگویید به زور تیغ مرا که ضعیفترین اشراف بودم به دست شیطان سپردید. این تنها خواسته من از شما نجیبان است. البته اجباری نیست. اگر احساس میکنید دینی به گردن من دارید به این وصیت عمل کنید)). بعد از این سخن دفترچه خاطراتی که در جیب داشت را به عنوان آخرین مرثیه به شاهدخت سپرد و بدون مقاومتی شیطان را صدا زد. برای اولین بار احساس کردم این پسر کاری درخور پهلوانان کوهستان انجام داده. ناگهان شیطان با جیغی از زیرپایمان در آمد و ما را به پایین کوه فرستاد و گفت: ((انتظارش را نداشتم فرزندان آن قهرمانان چنین معاملهای را بپذیرند. آن پسر برای مدتی اساب سرگرمی مرا فراهم میکند. در بحثتان راجب مبارزه شنیدم. راستش نیمهشیطان های من هنوز برکتشان را کامل دریافت نکردهاند که بخواهند مبارزه کنند. ولی آن کودک را خوب فریب دادید. ها ها)). شیطان خنده دیوانهواری کرد. بعد نیمه شیطانهایش را پراکنده ساخت و دشت خون خالی شد. شیطان به ما نگاهی انداخت و با لبخند به بالای کوه باز گشت. هنوز صدای خنده او در گوشم بود که صدای داد و فریاد بلند شد. صدای ناله کیان بود. صدایش جیغش آنقدر بلند و تیز بود که میتوانست گوشت را از استخوان جدا کند. در بالای کوه شیطان کیان را به آغوش کشیده بود و کیان ناله میکرد. شاهدخت لبانش را گزید و دستور داد به سمت نور سرخی که حالا پیدا بود دروازه است، راهپیمایی کنیم و به پشت سرمان هم نگاه نکنیم. سه روز طول کشید تا به دروازه برسیم و در تمام مدت یک لحظه هم صدای فریاد کیان قطع نشد. ابتدا فقط ناله و گریه بود. بعد خواهش و التماس. ((نجاتم بدهید. اشتباه کردم. نمیتوانم این درد را تحمل کنم)). بعد شروع به توهین و ناسزا به تمام اشراف کرد. بعد از مدتی دوباره شروع به التماس کرد؛ فقط اینبار التماس میکرد برویم و راحتش کنیم. هیچگاه برنگشتیم. همگی خسته و تشنه بودیم و میدانستیم اگر بخواهیم به او کمک کنیم هیچگاه نمیتوانیم به دنیای خود بازگردیم. در روز روز آخر تنها ناله میکرد و حرفهایی بیمعنی میزد. فکر کردم فشار شکنجه عقلش را از بین برده. از خودم بدم میآمد. فکر میکنم همه اینجا از خودشان بدشان میآمد و جرئت نداشتند رویشان را برگردانند و از دور کیان را ببینند. وقتی به دم دروازه رسیدیم شیطان با کیان در دستش رو به روی ما ظاهر شد. تن کیان که تقریبا با پارهای گوشت خام بی دست و پای تفاوتی نداشت را به طرف ما گرفت و گفت: ((به شما یک فرصت آخر میدهم. اگر از دروازه خارج شوید دروازه پشت سر شما بسته میشود و من تا ابد این پسر را شکنجه میدهم. اگر حالا برگردید و از کوه بالا بیایید شاید فرصت نجات دادنش را داشته باشید)). و بعد خندید. هیچکس چیزی نگفت. کیان دهانش را که حالا واقعا قابل تشخیص نبود باز کرد و گفت: ((خواهش میکنم مرا بکشید. التماس میکنم مرا بکشید. اگر مرا نکشید همهتان را میکشم. هر طوری که شده اینکار را میکنم. فقط مرا بکشید. نگذارید از درد نابود شوم. حس میکنم دیگر خودم نیستم. التماستان میکنم)). بعد کیان شروع به خندیدن کرد. خندهای جیغ مانند و کر کننده بود. شاهدخت که بغض کرده بود دستور داد خارج شویم. کیان تنها ماند.
پس از خروج قهرمانان شیطان دستی به سر کیان کشید و گفت: ((هرموقع ارده کنی میتوانی برکت خدای نور را رها کنی)) بعد کیان را رها کرد و ناپدید شد. کیان تنها ماند. بالای کوه. برای همیشه.
امروز، بعد از 606 سال از پیروزی قهرمانان، دروازه دیگری باز شد و پادشاه شیاطین دوم و لشکرش از آن بیرون آمدند.
پایان.
علیرضا محمدی
