قاصِدَک

روی صندلی نشسته ام و حواسم را داده ام به کتاب های روی میز که بی هوا قاصدکی یا به قول مادرم "تنبل خبرکنی" سرزده وارد اتاق می شود. نسیم ملایمی دستش را می گیرد و گوشه گوشه اتاق را نشانش می دهد.

خوب که همه جا را دید می زند، می آید و چهار زانو روبه رویم می نشیند. کمی نگاه اش می کنم و بعد لپ هایم را از هوا پُر می کنم و یکباره میدهم بیرون. می رود و باز برای خودش میچرخد.

مشغول خواندن میشوم که این بار کُلی واژه مثل همین قاصدک، سرزده به ذهنم هجوم می آورند. از جایم بلند می شوم و می روم که بگیرمش. انگار غیبش زده یا شاید از بی محلی ام ناراحت شده. خم می شوم و زیر کمد را نگاه میکنم که میبینم آن پایین با خودش خلوت کرده.

با دو انگشت آرام می گیرمش و زُل می زنم به تن نحیف اش و بعد دم گوشش زمزمه می کنم:

قاصدک

هان چه خبر آوردی؟

از کجا وز که خبر آوردی؟

چیزی نمی گوید؛ شاید این بار واقعا خبری نیاورده و راه گم کرده، نمی دانم.

با دو دستم برایش قفسی می سازم.

محکم اما تنگ و تاریک.

از لابه لای انگشت هایم بیرون را با حسرت نگاه میکند و مدام خودش را به این طرف و آن طرف می زند. البته تعجبی هم ندارد، قفس را نمیفهمد.

دستم را باز می کنم و در هوای خنک باغچه بی هوا، می رود که می رود. سَبُک سبک. رهای رها.

.

شاید اگر ما هم این همه به خودمان فکرهای جورواجور و نِخوت آویزان نمی کردیم، حالا سبک بودیم و اوج می گرفتیم.

از کی پایبند زمین شدیم؟

راستی چرا این روزها نمی شود سبک شد؟

.

آهای قاصدک

خوشا به حالت!

.

.

#قاصدک

#مصطفی_کولیوند

?آدرس کانال تلگرام

@Nagoftehaye_M_Koolivand