
خاطرم هست آن روزها که پنج شش سال بیشتر نداشتم و به قول اهل فامیل آتش می سوزاندم، خیلی به ننه دلبسته بودم. قصه های آخر شبش همیشه مرا سِحر می کرد؛ سرم را روی پایش می گذاشتم و پیر قصه گو من شروع می کرد. یک دستش را روی چشم هایم می گذاشت و با دست دیگرش آرام آرام به پشتم می زد تا خوابم ببرد. ننه همیشه خدا به خودش گلاب می زد، البته گلابی که خودش می گرفت. بوی گلاب و لحن به خصوصش در نقل قصه مرا به وجد می آورد، آنچنان که فقط صدای ننه را می شنیدم نه چیز دیگری.
اول قصه "پریزاد و هفت برادرش" را می گفت و هر چند لحظه یک بار تکرار می کرد: بگو خب!البته خب را می کشید و من هم می بایست پشتبندش می گفتم خب و او قصه را از سر می گرفت. انگار خب گفتن من، مهر تاییدی بود بر صدق حرفهایش.
خدا می داند قصه نمی گفت بلکه دست به جادو می زد و مرا با پریزاد به این طرف و آن طرف و دوردست ها می برد. دوست داشتم قصه اش تمام نشود و من بازیگوش را در همان دنیای پریزاد و برادرانش نگه دارد. قصه که تمام می شد، دستش را از روی چشم هایم برمی داشت تا بداند خوابم برده یا نه. خنده ریزی تحویلش می دادم و می گفتم: یه قصه دیگه هم بگی می رم میخوابم. اخم می کرد و می گفت: نه. پاشو برو بخواب. خیلی خستم.
پدرم که کمی آن طرف تر تلویزیون نگاه می کرد، به ننه چشمک می زد که موافقت کند. ننه هم نهایتا قبول می کرد. البته شاید راهی جز این هم نداشت. گویا همه می دانستند اگر برخلاف خواسته ام عمل شود، چه قشقرقی به پا می شود. این بار نوبت قصه دیو و جن بود. خمیازه ای می کشیدم و چشم هایم را به لب های ننه می دوختم. به اواسط قصه که می رسید، یهو می گفت: این پرِ چادرمو بکش رو خودت که یه وقت جن و دیو نبیننت.
من هم باورم می شد و فورا چادر گل گلی اش را روی خودم می کشیدم و منتظر می ماندم. قصه را از سر می گرفت اما قبلش می گفت:
تا من نگفتم سرت رو بیرون نیار...
معمولا قصه تمام نشده، روی پای ننه خوابم می برد.
.
.
حالا آن پسر پنج شش ساله بازیگوش، بیست و چند سالش شده. آرام تر و شاید قدری حساس تر. آن روزها فکر می کردم اگر زیر پَر چادر ننه باشم، هیچ اتفاقی برایم نمی افتد یا لااقل دست هیچ کس به من نمی رسد، حتی دیو و جن. اما حالا که کلاف زندگی سخت به هم پیچده و مرگ همه جا جوالان می دهد، حالا که دیوهای بیست و چند سالگی از همه دیوهای پنج شش سالگی ترسناک تر و بی رحم ترند و حالا که شب ها خالی از قصه شده اند، چقدر جای ننه خالیست...!
آی پیر قصه گو
دلم برای دنیای اَمن زیر پَر چادرت تنگ شد.
نویسنده: مصطفی کولیوند
Telegram: @Nagoftehaye_M_Koolivand