در فرهنگ اصیل ایرانی، «کار» فقط وسیله‌ی گذران زندگی نیست؛ بخشی از هویت، کرامت و پیوند انسان با جامعه است. هر شغلی که با تلاش و صداقت انجام شود، ارزشمند است؛ از پزشکی و معلمی تا کشاورزی، نانوایی، خدمت در شهرداری و نیروی نظامی که تا پای جان از وطن دفاع می‌کند. این تنوع شغل‌هاست که چرخ زندگی جامعه را می‌چرخاند و به هر انسان آزاد این حق را می‌دهد که راه خود را انتخاب کند و با کار و تلاش، سهمی در آبادانی سرزمینش داشته باشد.
اما پرسش اینجاست: مدلینگ کجای این فرهنگ می‌ایستد؟
مدلینگ، اگر فقط به تصویر کشیدن ظاهر و بدن برای فروش بیشتر کالا و تبلیغات تجاری باشد، با روح فرهنگ اصیل ایرانی که بر «کار»، «تلاش»، «فروتنی» و «خدمت به مردم» تأکید دارد، فاصله‌ی زیادی پیدا می‌کند. در این فرهنگ، ارزش انسان به تلاش، دانش، اخلاق و خدمتش سنجیده می‌شود، نه فقط به چهره و اندام و تعداد فالوور.
البته نمی‌توان همه‌ی مدلینگ را یکسان دید. اگر مدلینگ در چارچوب هنر، پوشش مناسب، اخلاق حرفه‌ای و هدفی سازنده انجام شود، می‌تواند نوعی فعالیت هنری باشد. اما آنچه امروز در بسیاری از شبکه‌های اجتماعی به نام مدلینگ می‌بینیم، بیشتر به نمایش خود، تجمل‌گرایی، چشم‌وهم‌چشمی و مصرف‌گرایی می‌ماند؛ چیزی که با سادگی، قناعت و فرهنگ کار و تلاش ایرانی سازگار نیست.
پس بهتر است به‌جای پرسیدن «چرا مدلینگ نه؟»، بپرسیم: «کدام مدلینگ؟ با چه هدفی؟ با چه اخلاقی؟» اگر قرار است جوانان ما الگو بگیرند، بهتر است الگویشان معلمی باشد که نسل می‌سازد، پزشکی که درد را درمان می‌کند، کشاورزی که زمین را زنده می‌کند، نانوایی که سفره‌ی مردم را گرم می‌کند و سربازی که امنیت را پاس می‌دارد. این‌ها ستون‌های فرهنگ اصیل ایرانی‌اند: فرهنگ کار، تلاش، آزادی در انتخاب شغل و خدمت صادقانه به مردم.
