مجازات نکردن به دلیل امتناع از کمک به آسیب دیدگان و از بین بردن خطرات زندگی ، مصوب سال 2015
شهریور ۱۳۹۶
قانون مجازات امتناع از کمک به آسیب دیدگان و از بین بردن آسیب های تهدید کننده زندگی
مصوب 1394/3/5
مقاله واحد -
1. کسی که شخص یا اشخاصی را که در معرض خطر مرگ هستند مشاهده می کند و قادر است با اقدام فوری خود و یا با کمک گرفتن از دیگران یا اطلاع سریع به مقامات یا مقامات ذی صلاح ، از وقوع یا تشدید خطر جلوگیری کند ، بدون اینکه خود را به خطر بیندازد عمل. یا دیگران و علی رغم کمک یا دلالت بر شرایط نیاز به کمک ، از این کار امتناع می ورزند. وی به اتهام تخلف حداکثر تا یک سال یا جزای نقدی حداکثر تا پنجاه هزار ریال به حبس محکوم خواهد شد.
جریمه مذکور در این بند طبق مصوبه 25/12/2013 هیئت وزیران به هشتاد میلیون ریال (80/000/000) کاهش یافت.
در این صورت ، اگر مرتكب یكی از افرادی باشد كه به دلیل حرفه خود می توانست كمك م ،ثری انجام دهد ، به دلیل تخلف از سه ماه تا دو سال یا حبس از ده هزار ریال تا صد هزار ریال به حبس محكوم می شود.
جریمه مذکور در این بند طبق مصوبه 25/12/1399 هیئت وزیران به بیست و پنج (25،000،000) به صد (100،000،000) میلیون ریال کاهش یافت.
مقامات مراکز درمانی اعم از دولتی یا خصوصی که از پذیرش فرد آسیب دیده و معالجه وی یا ارائه کمک های اولیه امتناع می ورزند به حداکثر مجازات ذکر شده محکوم می شوند. روش تأمین هزینه های درمان اینگونه بیماران و سایر موارد مرتبط مطابق با آیین نامه ای است که به تصویب هیأت وزیران می رسد.
2- کسانی که طبق وظیفه یا قانون مکلفند با امتناع از اقدامات لازم و کمک به آنها ، به افراد آسیب دیده یا افرادی که در معرض خطر مرگ هستند کمک کنند ، به جرم جنایی از شش ماه تا سه سال محکوم می شوند.
3- دولت موظف است مراکز درمان اورژانس را متناسب با نیازهای اورژانس و وسایل حمل و نقل مجروحان و بیمارانی که به کمک فوری نیاز دارند ، در شهرها و جاده ها ایجاد و تأمین کند.
4- مأموران اجرای قانون نباید در معرض کسانی قرار بگیرند که خودشان متهم نیستند و افراد آسیب دیده را به ارگان های اجرای قانون یا مراکز درمانی می برند.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده ، پس از تصویب مجلس شورای ملی در جلسه روز سه شنبه ، 6 مه 1975 ، در جلسه روز دوشنبه ، 5 ژوئن 1975 ، توسط مجلس سنا تصویب شد.