دستور موقت چیست؟
دستور موقت امکانی است که در اکثر موارد ذی نفع یا وکیل او در جریان دعوا (در حین دعوا) قبل از دعوا یا بعد از دعوا از آن استفاده می کنند. این دستور به دلیل ایجاد ضرر برای متهم (کسی که دستور موقت علیه او صادر می شود) در صورت فوری بودن امر (یعنی تکلیف فوری) باید صادر شود. تشخیص فوریت موضوع بر عهده دادگاه صالح است.
منظور از فوریت امری است که باید بدون مهلت انجام شود و زمانی اضطرار وجود دارد که در صورت عدم پذیرش درخواست دستور موقت، قبل از صدور دعوای اصلی خسارت غیر قابل جبرانی به متقاضی وارد شود.
در همه مواردی که شخص از آسیب می ترسد، «فوریت» وجود دارد. در تشخیص فوریت، دادگاه باید مسائل را از نظر وضعیتی که افراد در زمان رسیدگی به درخواست در آن قرار دارند ارزیابی کند، نه وضعیت آنها در زمان تسلیم درخواست. بنابراین اگر به دلیل وضعیت زمان درخواست دستور موقت فوریتی وجود نداشته باشد، اما در زمان رسیدگی به درخواست فوریت داشته باشد، دادگاه باید در این زمان دستور موقت صادر کند زیرا به این معنی است که فوریت انجام شده است. تاسیس و تصویب شد.