اتاقم را دوست دارم . مربعی که یک سینه از دیوارهایش به رنگ سورمه ای و سه دیوار دیگر ان سفید رنگ است . از در که وارد میشوی دیوار روبرویت یک پنجره ی بزرگ دارد . یک پنجره که هر وقت پرده ی آن را کنار میزنی اتاق پر از شعاع نور آفتاب میشود . زیر پنجره ی اتاقم میزی گذاشته ام و بر روی ان چندین گلدان از گیاهان سبز قرارداده ام .
اول صبح هنگامه ی پاشیدن نور آفتاب بر روی گیاهان زیر پنجره آغازگر تولد ذوقی در درون من است . ذوقی که میگوید نفست را عمیق تر بکش ، زندگی کن ، ورزش کن ، عمر ارزش زیستن دارد هرچند گاهی درد و رنج غالب روزهای تو باشد اما عمر ارزش زیستن دارد .