ویرگول
ورودثبت نام
سجاد موسویان
سجاد موسویاناین صفحه برایم راه فرار است .
سجاد موسویان
سجاد موسویان
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

ترک اعتیاد پسرم (قسمت اول)

حرکت کردیم . با کمی پرس و جو از مردم محلی آن منطقه آدرس کمپ یا همان کلینیک را پیدا کردیم .
کلینیک در جای سر سبز و خوش آب و هوایی قرار داشت . کارمندان اش هم انسانهای خوب و خوش اخلاقی بودند .از خدا که پنهان نیست از شما هم پنهان نباشه هم محمد و هم ما ترسیده بودیم اما با همین گشاده رویی و خوش اخلاقی کادر کلینیک و فضای سرسبز محیط اطراف هم خیال ما و هم خیال پسرمان راحت تر شد .
بعد از اینکه وارد کلینیک شدیم و حیاط را با واق واق پر سر و صدای سگ نگهبان زنجیر شده اش طی کردیم رسیدیم به اتاق دکتر . خودمان و پسرمان را به دکتر معرفی کردیم و ایشان از ما خواست که بنشینیم . برگه هایش را درآورد و اول از همه شروع به پرسیدن یک سری سوالات تحت عنوان شرح اولیه از محمد کرد . بعد از محمد نوبت به سوال پرسیدن از ما به عنوان معرف شد . بعد از پر شدن فرم ها و زدن امضا و اثر انگشت بالاخره نتیجه ای که یک ماه به دنبالش بودیم یعنی بستری محمد به نتیجه نهایی خودش نشست و گل پسرمان در کلینیک بستری شد .
وقتی کارمان تمام شد انگار سنگینی یک ماه از روی دوشم برداشته شد و هم حس خوبی داشتم هم حسی غمگین . حس خوبم از آن جهت بود که بعد از گذشت یک هفته در کلینیک ، محمد بعد از سه سال مصرف پاک خواهد شد و حس غمگینم هم از این جهت بود که چرا محمد شانزده ساله باید سه سال یعنی از سیزده سالگی در دام افیون و اعتیاد بیافتد و نوجوانی و برق چشمانش در تاریکی و سیاهی دود شیشه و حشیش و دوا کم فروغ شود .
ادامه دارد . . .

۳
۰
سجاد موسویان
سجاد موسویان
این صفحه برایم راه فرار است .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید