بسم الله الرحمن الرحمن الرحیم

نمیدانم برای چه و با نگاه به کدام سرانجامی من هم ویرگولدار شدهام. بالاخره زشت است فعال دانشجویی که گهگاهی هم در نشریات کارهایی میکند در ویرگول غایب باشد. بالاخره حیف است جایی برای دیدن باشد و مرتضی غایب. چه جنگ ابلهانهای درونم هر بار موقع هر گفتن و نوشتنی هست. یکی داد میزند تو عطش دیدهشدن داری. یکی میپرد وسط که به نظر من مرتضی آنقدر بزرگ شده که دیدهشدن لااقل محرک اصلیاش نباشد. یکی با ژست فلسفی میگوید مگر اصلاً میشود آدمی از میل دیدهشدن تهی شود.
ببین چقدر اسیرم من:)
نمیدانم. هیچ نمیدانم. شاید مینویسم برای بیرون ریختن؛ چون درونم به اندازهی کافی جا ندارد. امیدوارم آخر کار به این نتیجه نرسم که «در دل غمزده چون غنچه خزیدن به بود»