شعر بر افروخته ز دل- مرشد بی درد

با نام و یاد خدایی که قادر بر همه چیز است

بر افروخته ز دل ؛ بیانی از قلب آدمی فانی زین جهان پرهیاهو

آغاز گشت شعر ما با نام خدا

چه نیک پیش رفت،هرچه بود نام خدا در ابتدا

خدایی که ناکام بودند در وصفش حتی زبان و قصه ها

خدایی که نهی میکرد مارا زین هر اشتباه

خدایی که با فکرش هم میدهد به ما عشق نگاه

خدایی که هرچه نوشی از دریای رحمتش بود بی انتها

گوید نکن اشتباه اما گر کنی، باشد همراه و شوی زیر نگاه

خدایی که زبان حاکمان نگرداند عظمتش را گواه

کافی است دور بشوی زین هیاهو و کنی میل پگاه

که بود که مولوی نوشت بهرش خط ها کتاب؟

خدایی که عیارش قیاس نگردد با هیچ امام

خدایی که با او باشی ، مصلحتش هیچ ندهد بر تو زیان

خدایی که ساخت از سلیمان پادشهی در کاخ آن چنان

آن خدا نمی تواند حل سازد نیاز تو را؟

خدایی که با نگاه به مخلوقش ، بلبل شود چه چه کنان

خدایی که بیابان را کند در لحظه ای پر از آب زلال

آری ، خدای من این است فارغ از بندگان

افتادن برگ از درخت باشد حکمت این کردگار